Chili dag 35 – San pedro de Atacama 23 april

We staan rustig op, eten een craker en lopen het centrum in. We boeken twee toers voor de komende twee dagen en vragen wat rond inzake andere tours. Bij de toeristen informatie vragen we naar een internetcafe en werken hierna aan het blog. Nu we de computer niet meer hebben is het lastig het blog redelijk up to date te houden. Internetcafe´s zijn schaarser of willen we niet in vanwege de viezigheid of slechtheid van de computers. Dus lopen we nu gigantisch achter.

Je vergeet snel de tijd achter de laptop, zo moeten we nog gehaast de lunch naar binnen werken waarna we snel de badkleding in het hostel ophalen en op het laatst meegaan met de Cejar meer  tour.

Iets later drijven we in het zoute water, net als in de dode zee. Geweldig, het water is een beetje koud, maar een hele leuke ervaring. Het zout welke in de huid prikt en de zoutkristallen welke in je voeten prikken nemen we voor lief. Het is een schitterende omgeving. En dat in de woestijn!

De tweede stop van de tour is het Cejar meer. Na een korte rit in de auto komen we hier aan. De zon staat op het punt om onder te gaan en de kleuren die hiermee gegenereerd worden zijn geweldig. Het meer is blauwig, de zoutkristallen wit of bruin en er drijft een wittige zoute laag over een gedeelte van het meer. De bergen op de achtergrond zijn rood, oranje gekleurd en weerkaatsen in het licht. De vogeltjes poedelen aan de zijkant op zoek naar voedsel. In het water zitten extreemofielen. Geweldig, dit is een fantastisch uitzicht. En met een glaasje pisco sour en wat snacks genieten we van het uitzicht tot het donker is. Wat een ervaring. De kop van de Atacama dessert is eraf en dit gedeelte was prachtig, benieuwd wat de woestijn nog allemaal voor ons in petto heeft.

 

Chili dag 36 – San Pedro de Atacama 24 april

Heel vroeg in de morgen, half vijf worden we opgehaald bij ons hostel. Een duidelijk Engels sprekende chileen begroet ons en we stappen in een bijna nieuw busje. We zijn de eerste die opgehaald worden, dus we kunnen op de beste plaats in het busje plaats nemen. We rijden in het dorp een rondje om iedereen op te pikken waarna we in 1,5 uur naar de het geiser veld rijden. Af en aan dutten we even in, maar echt slapen, daarvoor zijn we te gezond gespannen voor hetgeen we zullen zien.

In de schemer komen we aan bij het geiserveld. In een zwart, wit setting zien we witte stoom kossalen in de lucht. Zodra we uitstappen is het bitterkoud, minus vier graden. Oeh, dat zijn we niet meer gewend, zeker in de droge lucht op deze hoogte van iets meer dan 4.000 meter. Maar wat een uitzicht hebben we, wauw. De gids loodst ons langs verschilllende soorten geisers en bij de ene bubbeld het water zoals blijkt je zit uit films mete en chemielab en bij andere zie je vooral de stoomdamp die van het kokende water afkomt. Het kokende water is 86 graden, maar bevriest op het moment dat het op de grond neerkomt. De stoom die echter uit de geisers komt ruikt naar kokende eieren. Bizar.

Langzaamaan komt de zon door welke de kleuren van de omgeving en het veld toont. Een schitterend schouwspel tussen, een koude lucht, bruin/oranje bergen, stomende geisers en zoveel meer. Wat is de natuur mooi.

Gelukkig kunnen we even bijkomen met warme chocomelk en een lekker broodje als ontbijt. In de tussentijd zien we vogels rond scharelen en de gids verteld dat hij vogels heeft zien poedelen in de geisers.

Na het ontbijt en een fotosesie momento rijden we een stukje verder naar de echt grote stoompluimen en het gijserbad. We kleden ons snel om en rennen zowat naar het warme wáter, want de temperatuur is nog steeds rond vriespunt. Wat een ervaring, we poedelen in lekker warm water tenmidden van een geiserveld. De stoom vliegt je letterlijk om de oren!

Eenmaal weer terug bij het busje geeft de gids aan dat de tour verre van afgelopen is, hij is juist pas begonnen. Het hoogtepunt hebben we gehad, maar rijdend naar de volgende plaats zien we schitterende uitzichten. Mens hogen bergen, veel zand en regelmatig her en der laag groeiende geelige en groene planten. Onderweg stoppen we voor Lama´s, een soort welke erop lijkt, vogels, flamingo´s en geel, groene achtige konijnen. Elke tien minuten rijd je weer in een ander landschap. We stoppen bij een wetland welke uitkijkt op een active vulkaan welke zwavel uitspeuwd. De laatste stop betreft een canyon met enorme cactussen. We mogen hiere en half uur ´rondspelen´ Klimmen naar hoog groeiende catussen waar enorme tandenstokers aan groeien en tevens is de omgeving hier briljant. Wat is het geweldig om hier te kunnen zijn.

Na de siesta lopen we het dorpje San Pedro de Atacama in en bestellen we beide een lama Burger. Marco heeft er een ´Peter´ biertje bij en ik een verse mangosap. Het lama vlees heeft een heel specifieke smaak. Alleen deze omschrijven is onmogelijk voor mij. Het was zeker een ervaring en het vlees smaakte niet vies, alleen nogmaals een lama Burger bestellen, dat zou ik niet zo snel doen. Hé, maar wie niet waagt, die niet wint.

Om de enorme portie Burger in onze buik te verwerken lopen we een rondje in het dorpje buiten de stadskern. We lopen langs het kleine busstation, kleurijke speeltuinen, allemaal zelf gebouwde huizen waarbij veel natuurlijke materialen zijn gebruikt. Een zanderige voetbalveld en na een bezoek aan een van de piep kleine supermarkjes merken we dat het is gaan waaien. Het zicht is vertroebeld door zand. Dan maar terug naar het hostel, want we weten niet wat dit kan betekenen.

Onderweg stoppen we voor de aankoop van avondeten. Heel gezond deze keer ;). In de gebakzaak kopen we een soort tompoes en spreken we met een local. Heel vriendelijk en hij geeft aan dat meer tien keer per jaar het dusdanig waait dat er wolken in de lucht gevormd worden. Nu hebben wij het geluk dat we hier vandaag getuigen van mogen zijn. Want de zonsondergang is geweldig en we genieten van de vandaag besneeuwde bergtoppen. Wat een dag.

 

Chili dag 37 – San Pedro de Atacama 25 april

We slapen meer dan twaalf uur, waarschijnlijk hadden we het nodig, geven onze was af en doen boodschappen voor de komende dagen. Want gister hebben we de toer om uit de Atacama te komen geboekt. Morgen stappen we in een 4x4 auto welke ons in drie dagen over de zoutvlakte van Bolivia naar Uyuni, Bolivia rijdt. Waarschijnlijk een heel avontuur, daarom moeten we wat snacks en drinken inslaan.

In de middag staan we optijd klaar voor de Maanvalei tour. Verrassend veel Nederlanders zitten er in de bus wat altijd wat minder gezellig voelt dan een internationaal gezelschap. Maar niet getreurd de gids hoefd alleen maar Engels te spreken en we zijn razend snel bij de eerste bestemming. Een uitzichtspunt over de maanvalei. Bruin, rode zandbergen en hier en daar rotsen. Hij blijft vanaf het uitzicht punt moeilijk te bevatten wat we allemaal aanschouwen en hoe groot het wel niet is. Maar we kunnen er wel gave fotos maken vanaf een overhangende rots.

Een beetje teleurgesteld rijden we naar de deadvalei. Dit is de valei waar de marsrover is getest voordat deze door Nasa naar Mars is gestuurd. We lopen een stuk langs de bovenklifrand en zien zandbergen en rotsen met buitenaardse vormen. Het waait flink waardoor het in de woestijn toch nog niet aangenaam genoeg is om in korte broek en t-shirt te lopen. Te tweede wil je dit niet, want door de hoogte zou je levend verbranden. Maargoed na een stukje lopen geeft de gids aan dat we hier naar beneden gaan. What…. Jazeker hij stapt op de sterkt schuin aflopende duin ter hoogte van twee huizen en doet voor dat we gewoon naar beneden kunnen lopen zonder dood te vallen. Prima, we hebben ook in Namibie op hoge duinen gelopen en vinden het verschrikkelijk leuk, maar bovenal geeft het je de mogelijkheid de valei te voelen en bezichtigen die je niet ervaart als je langs de bovenklifrand blijft lopen. Het is een leuk pleziertje!

Beneden wacht het busje op ons en we rijden door de deadvalei met fantastische uitzichten. Wat een cadeautje. Wat ik niet wist is dat nu het moment is om terug te rijden naar de maanvalei voor een tour op oogniveau. Onderweg worden we gewezen op de basecamp van de grootste astronomische telescoop ter wereld.

De maanvalei is op oogniveau vele malen indrukwekkender dan vanaf het uitzichtpunt. Zout, zand, steen, geen levende planten en/of dieren en de altijd aanwezige zon. We zien hoe er vroeger zout gewonnen werd in de maanvalei en de kristalisatie van zout. In een omgeving zo groot die moeilijk is te bevatten met het blote oog, laat staan mete en cameralens. Als toppunt bekijken we de zonsondergang. De maanvalei veranderd helaas weinig van kleur, maar de achterliggende bergen en de brandende wolken maken het geheel buitenaards. Dit is een tour die ik voor geen goud had willen missen. Chili, we zullen je missen.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen