Brasilie dag 1 – Transitdag 9 mei

Om zes uur in de morgen worden we gedropt in het Boliviaanse dorpje voor de grens. Verschrikkelijk. Nog half slapend komen er vele taxichaufeurs op ons afgestormd, maar we moeten eerst de backpack vinden die ergens op straat is gegooid. Het buskaartje wat we hebben gekocht is een rechtstreekse bus naar Sao Paulo. Waarschijnlijk waren ze even vergeten te vermelden dat je zelf met een taxi naar de grens dient te komen, custums moet klaren en dan optijd zijn voor een nieuwe bus naar Sao Paulo. Taalbarriere, of lake of interest? You name it.

Voor een enorm overpriced bedrag zitten we vervolgens drie minuten in de taxi en sluiten we aan in de rij voor de Boliviaanse douane. Welke pas om acht uur open gaat. We staan in een zandhoop vol met afval plastic. Dus dit is glamereus reizen? Halverwege ontstaat er tussen elke mensen in de rij een ruzie over wie waar in de rij staat. De politie komt erbij, maar opgelost wordt het niet echt. Op het moment dat de Boliviaanse douane opengaat stuiven de mensen naar voren en een rij vormen, daar hebben we niet meer van gehoord.

We hebben makkelijk een exit stempel uit Bolivia en we lopen langs de kassa rij. Je denkt toch echt niet dat ik ga betalen hé. Op naar de Brasiliaanse zijde. Hier verwacht ik meer geordendheid, maar niks is minder waar. Het douanekantoor is nog niet open, vanwege het uur tijdsverschil, maar in de rij staan kunnen ze hier ook al niet. En het blijkt nog erger, want de rij duurt onaangenaam lang en ondertussen hebben we ook ruzie met enkele voordringende dames. Het duurt maar voort en voort, terwijl we geen stap dichterbij het kantoortje komen. En dan zien we zwaaiende en lachende douanepolitie. Thums up naar de nette blanke mensen welke in vijf minuten een stempel in hun paspoort hebben. What the piep…… ja wij democratische alles beterwetende blanke Europeaanen en Americanen betalen gewoon de Brasiliaanse douane om maar niet in de rij te hoeven staan, zo gepiept makkelijk toch. Schande en ik ben bijna in staat naar de mensen toe te lopen en ze eens even een lesje te leren. Wat een voorbeeld, zo zet je, je wel mooi te kakken. Maarja we willen nog wel zelf een stempel om Brasilie in te komen, zonder hiervoor smeergeld te betalen.

Drie uur later hebben we een stempel in ons paspoort en gaan we opzoek naar de bus. Hier dienen we nog even drie uur op te wachten voor deze vertrekt, maar daarna zijn we weer up en running. Op naar Sao Paulo.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen