Bolivia dag 1 – Zoutvlakte 26 april

s´Ochtends vroeg worden we als eerste opgehaald door de chauffeur die ons naar de grens met Bolivia brengt. De chauffeur moet nog meer mensen ophalen maar die blijken onvindbaar. Bij hun hostel is niemand aanwezig en diverse telefoontjes levert ook niets op. Uiteindelijk rijd hij naar de eigenaar van de touroperator om te bespreken wat hij moet doen. We staan ervan versteld dat dit korte overleg niet via de telefoon kan. De eigenaar stuurt de chauffeur, en ons, naar het kantoor in het centrum van San Pedro. Twee straten verderop van het hostel waar de pick-up niet lukte. Als we uiteindelijk bij het kantoor aankomen staan er twee mannen te verkleumen in de kou. Ze hebben al met al ruim een uur voor het kantoor gewacht op deze pick-up. Op hun ticket staat ook dat hun tour vanaf het kantoor vertrekt. Lekkere binnenkomer.

Na een korte stop bij de Chileense douane die raar genoeg net buiten het centrum van San Pedro is gevestigd rijden we naar de grens met Bolivia. De bus moet stijl de berg op en heeft er af en toe grote moeite mee. We zitten immers ver boven de fijvenveertig honderd meter. We raken met de twee mannen aan de praat en het zijn twee Schotten die ook voor langere tijd op reis zijn. We zijn verbaasd dat we maar met zijn vieren zijn en hopen stiekem dat het zo blijft. Terwijl we door de middle of nowhere rijden over een onverharde weg wordt het uitzicht spectaculair. Het is een heuvelachtig uitgestrekte vlakte met hoge bergen en vulkanen die de horizon bepalen. Van een enkele culkaan kunnen we duidelijk zien dat de bovenkant er een keer vanaf geblazen is. 

Als we uiteindelijk bij de grens aankomen is het niets meer dan twee hutjes. De Chileense grenspost en de Boliviaanse grensposten worden gescheiden door een ondiepe greppel waar sneeuw in ligt. Het hutje aan de Chileense kat is verlaten alleen het hutje aan de Boliviaanse kant is open. Nadat we onze paspoorten hebben laten stempelen is het tijd om te ontbijten. De chauffeur wil het buiten opdienen maar wij dringen aan om het maar in de bus te nuttigen. Buiten is het echt verschrikkelijk koud ondanks dat de zon fel schijnt. 

Na het ontbijt laden we onze spullen over van de Mercedes Sprinter naar de Toyota Landcruiser. Voor de zoutvlaktes hebben we een echte 4X4 nodig. Op dit moment sluiten twee Fransen zich aan bij ons gezelschap. Al onze bagage is vakkundig op het dagrek vastgebonden door de Boliviaanse chauffeur. Met zijn zessen plus chauffeur rijden we verder.

De eerste stops zijn bij een aantal laguna´s. De chauffeur neemt ons mee naar White lagoon, Green lagoon, Salt lagoon. Grote zoutpannen waar water in staat en af en toe een aantal flamingo´s in rond scharrelen. Na de eerste twee laguna´s te hebben gezien stoppen we bij de geisers van de Boliviaanse hoogvlakte. Vanuit de auto zien we in de verte al de grote kolommen stoom. Als we aankomen en de auto uit zijn lopen we op ons gemak rond. We zien gaten waar kokende modder aan het pruttelen is en gaten in de grond waar de stoom onder hoge druk naar buiten wordt geblazen.

De laatste stop van de dag is bij een grote laguna. De chauffeur stopt de auto op een uitkijkpunt en geeft ons een half uur om rond te lopen en foto´s te maken. Iets waar we al de hele dag tegenaan lopen is hoe koud het is. Ondanks dat de zon fel schijnt is het op deze hoogte ijzig koud. Nadat we een rondje hebben gelopen, de grote groepen flamingo´s uitgebreid hebben bekeken en wat foto´s hebben gemaakt lopen we terug naar de auto om de warmte weer op te zoeken. 

Het hostel waar we vanavond slapen ligt op vierduizend driehondervijftig meter hoogte. Het is een zeer eenvoudig gebouw met alleen een werken toilet als luxe. We slapen met zijn zessen op een kamer en we worden door de chauffeur gewaarschuwd dat het vanavond zeer koud kan worden. Gelukkig hebben de bedden dubbele en hele dikke dekens. Wij en de Schotten nemen geen enkel risico en pakken onze slaapzakken uit om er zeker van te zijn dat we het niet koud krijgen vanavond.

Bolivia dag 2 – Zoutvlakte 27 april

De nacht was minder koud dan we hadden verwachte. Ik heb zelfs een keer geprobeerd de zware extra dekens van mijn slaapzak af te schoppen. Maar na een half uur heb ik die er toch maar weer op gelegd. Zowel Jorieke als ik hebben bijna niet geslapen vanwege de koude droge lucht. Op een of andere manier werkt dat op onze sinussen en kunnen we niet meer door onze neus ademen.

Als we eenmaal zijn opgestaan krijgt Jorieke echt last van de hoogte. Een gonzende hoofdpijn doet ons besluiten te beginnen met de hoogteziekte kuur. Een medicijn met een vervelende bijwerking. Het zijn namelijk plaspillen en onderweg zijn er bijna geen toiletten. Maar alles is beter dan deze hoofdpijn. Verbazingwekkend werken deze pillen zo goed als direct. Ik heb nog nooit een hoofdpijn zo snel weg zien zakken.

Na ons ontbijt zijn we weer vroeg onderweg. Om zeven uur rijden we naar onze eerste stop, de stone tree´s. Ergens in een grote zandvlakte zijn grote stenen neer geslingerd door een ontplofte vulkaan. Een heel bijzonder aanzicht. Na de stonetree´s rijden we door naar de highland lagoon. Hier maakt onze chauffeur de lunch terwijl wij rondlopen en lama´s en flamingo´s fotograferen.  

Onderweg naar de Chiguana zoutvlakte zien we een aantal active vulkanen roken. Ze spuwen gele rookpluimen uit. Als we het proberen te fotograferen vallen de pluimen weg tegen het grootse uitzicht. Als we bij de zoutvlake aankomen valt de spoorlijn wel erg op. Een enkele baan die dwars door do hoogvlake is aangelegd. Het spoor is nogsteeds in gebruik voor het vervoeren van mineralen. 

Deze avond hebben we een luxe slaapplaats. We slapen in een zouthotel! We krijgen een eigen slaapkamer emt een tweepersoonsbed. Het bijzondere aan het zouthotel is dat de ¨stenen¨ gewoon dikke stukken zout zijn. De vloer is ook van zout. Alleen zijn dit geen dikke stukken maar is het zo fijn als grof zand. 

Voor we gaan slapen lopen we even naar buiten om de heldere sterrenhemel te aanschouwen. Het is hier minder koud op een hoogte van maar zeven en dertighonder meter.

Bolivia dag 3 – Zoutvlakte 28 april

Deze avond hebben we beide goed geslapen. We moeten wel vroeg op omdat we met zijn alle graag de zonsopkomst op de zoutvlakte willen zien. Dit is niet zomaar een zoutvlakte waar we de zonsopkomst gaan beleven. s´Ochtends in het donker rijd de chauffeur over de Uyuni zoutvlakte. Hij rijd richting Fisher eiland en als de zod zijn eerste kleuren in door laat schemeren doet de chauffeur de lichten van de auto even uit. Een verschrikkelijk mooi uitzicht ontvouwd zicht voor onze ogen. De normaal spierwitte en vormloze zoutvlakte laat her en der voor ons schimmen van kleine eilandjes zien. Uiteindelijk stopt de chauffeur net voor een van de vele kleine eilandjes. In  the middle of nowhere staan we buiten te genieten van een zonsopkomst op een dikke witte korst van zoutkristallen. Op de bodem kan je ook de honingraad structuur zien die het water heeft achtergelaten toen het verdampte.

Als de zon helemaal op is rijden we verder naar Fisher eiland. Een rotsachtig eiland dat boven de witte zoutvlakte uitsteekt. Dit eiland heeft een heleboel hele hoge kaktussen. Iets wat er erg vreemd uitziet in deze anders dode omgeving.

Wij verkennen het eilandje terwijl de chauffeur ons ontbijt klaarmaakt. Na het ontbijt rijden we door naar het zoutmuseum. Wij gaan niet het museum in maar vermaken ons in de directe omgeving. Er is een eilandje gemaakt met vlaggen van alle landen en er staat een groot Dakar standbeeld. De Dakar rally blijkt een trouwe en terugkerende fan van de Uyuni zoutvlakte te zijn. Als we verder rijden zien we dat hier nog steeds zout wordt gewonnen en even verder een andere mooie attractie. Een stoomlocomotieven kerkhof. We stappen hier uit en krijgen een half uurtje om tussen de verlaten treinen en treinstellen rond te lopen. Het is wel erg byzonder om te zien dat deze grote stale machines niet volledig zijn weggeroest. Je zou zeggen dat ijzer op een zoutvlakte niet lang overleeft.

De volgende en laatste stop van deze fantastische ervaring is Uyuni zelf. Een klein stadje waar we niet van plan zijn lang te blijven hangen. Na het uitstappen lopen we met de Schotten naar het plein waarvan alle bussen vertrekken. Als zei informeren naar een bus naar Potosie kunnen ze direct instappen. De eerste bus vertrekt over drie minuten. Nadat we Alex en Francis gedag hebben gezegd gaan ook wij opzoek naar een bus. Onze volgende stop wordt La Paz. Helaas moeten wij wat langer wachten. Vanavond om acht uur gaat onze bus naar La Paz pas. 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen