Dag 14

s’Ochtends vroeg worden we bij het hostel in Irkutsk opgehaald. We zijn één  van de eerste en kunnen dus een plekje uitzoeken in de bus.

De dag begon een begon al goed met helder weer en een temperatuur tegen de 30 graden. Het eerste deel van de reis gaat snel en goed. De wegen in Rusland zijn redelijk. Niet dat er veel putten en gaten in zitten maar de wegen zijn wel erg hobbelig af en toe. Als we bij de veerpont aankomen is het asfalt inmiddels opgehouden. Na een korte overtocht over het Baikal meer naar Olkhon island kan de bus weer verder. Op het eiland zijn er eigenlijk geen wegen meer. Het zijn meer paden waar grote stenen op liggen, kuilen in zitten en voor de mensen die het kennen, erg veel wasbordjes.Soms zijn de wasbordjes zo erg dat de bus naast het pad gaat rijden omdat dat comfortabeler is.

Buiten dat is het uitzicht en de tocht spectaculair te noemen. Als we aankomen krijgen we een uitzicht wat aandoet alsof je in Mongolië bent (wat ons beeld van Mongolië is). Glooiende lage heuvels met alleen maar gras. Af en toe een homestead boerderij en loslopende (ik denk wilde) koeien en paarden. Onderweg komen we ook religieuze plekken tegen. Het ziet er uit als een aantal totempalen waar gekleurde lintjes op gebonden zijn. Daarvoor liggen grote stenen waar mensen een offer neer kunnen leggen. Denk aan geld of sigaretjes.

10 Minuten verderop veranderd de omgeving en staan er af en toe naaldbomen. Eerst af en toe één en gaandeweg wat meer totdat ze bossen vormen. Terwijl we doorrijden zijn er af en toe spannende momenten,  omdat de paden af en toe zo slecht zijn en de heuvels soms zo stijl voel je dat de bus (een VW Crafter) er erg veel moeite mee heeft om de top te bereiken. Eenmaal aangekomen in het plaatsje doet het me denken aan de stad Nome. De plaats in Alaska waar de serie Gold Divers op Discovery Channel  is opgenomen. Alleen hier zien we direct veel honden over staat lopen en de bus tegemoet rennen.

Eenmaal aangekomen bij Nikita’s Homestead krijgen we een mooie kamer toegewezen met uitzicht op het Baikal meer. De bedden zijn goed, we hebben eigen schone en nette badkamer. Bij de homestead hebben we ontbijt en avondeten. Naast de eetzaal zijn er ook nog 2 muzieklokalen en een bistro (hier hebben we bijna iedere avond even wat gedronken voor we naar bed gingen). We hebben diezelfde dag nog geïnformeerd naar excursies en hebben voor de volgende dag een excursie naar het nationale park in het noorden geboekt.

Die dag zijn we nog even naar een uitzichtpunt gelopen om over het meer te kijken en naar een plek waar een aantal “totempalen” met linten en grote ”offer”stenen. Het is daar op dat moment een beetje mistig zodat we niet zo ver kunnen kijken.

Dag 15

Na een goede nacht op redelijk goede bedden staan we vroeg op om te ontbijten. Deze is erg goed geregeld en ze hebben zelfs pannenkoekjes met “geconcentreerde” zoete melk. Erg lekker.

De dag begon al met goed weer, beetje bewolkt en rond de 25 graden. Toen we naar de receptie liepen, omdat vanaf daar de excursie vertrok, stonden ze al klaar met typisch Russische busjes. Het is een UAZ, een 4-wiel aangedreven busje. Een soort landrover waar 10 mensen in mee kunnen. En ik mocht voorin meerijden J

De chauffeur was de hele weg vrolijk en veel aan het praten. Het duurde zeker wel een uur of 2 voordat hij er achter kwam dat ik geen Russische ben of spreek. Eenmaal in het nationale park aangekomen bleek dat die 4x4 echt geen overbodige luxe was. De modderpaden waren volledig kapot gereden en hij moest zelfs een keer de differentiële vastzetten en zijn lage giering gebruiken om over een heuveltje te komen. We zijn door verschillende landschappen gereden. We hebben steppe, zandduinen, naaldboom bossen en kiezelstranden gezien. Onderweg hebben we kuddes koeien en paarden gezien die daar loslopen en je volledig negeren. We stonden op een gegeven moment op een strandje toen een kudde koeien voorbij kwam lopen omdat we wilde drinken.

Als eerste zijn we op een aantal uitkijkpunten gestopt, daarna op een strand waar ooit een goelag kamp heeft gestaan (helaas was daar niets meer van te zien) en daarna bij een kleine wandelroute naar het noordelijke punt van het eiland. Terwijl wij daar rondliepen maakte hij de lunch alvast klaar. Omdat iedereen bij iedere hoek direct stond te ohh-en ahh-en en te fotograferen zijn Jorieke en ik direct naar het einde gelopen zodat wij mooie foto’s konden maken zonden 50 andere toeristen erop.

Nadat we rustig terug waren gelopen was de lunch klaar op het moment dat we aankwamen bij de bus en konden direct aanschuiven. De lunch was rijkelijk gevulde vissoep met brood en thee met een koekje. Die middag hebben we nog een weerstation bezocht direct aan het water en heeft de chauffeur ons in het bos afgezet en reed alvast vooruit zodat we een mooie wandeling van een paar km konden maken.

Toen we terugkwamen hebben we geïnformeerd andere excursies. We wilde beide iig nog een keer varen over het Baikal meer. Maar helaas werden deze niet aangeboden vanwege te weinig interesse. Ik vroeg nog of dat kwam vanwege het slechte zicht (mist). Deze mist bleek geen mist te zijn maar de rook van de vele bosbranden!

Dag 16

Na wederom een goede nacht zagen we dat het nu wat helderder begon te worden. Er waren bijna geen wolken en de temperatuur ging al snel richting de 25 graden.

Na het ontbijt zijn we naar de haven gelopen om te kijken of we misschien ergens bij een andere excursie aan konden sluiten...  De haven zelf had haar glorie al een jaar of 30 geleden verloren. De panden die eromheen stonden waren vergaan en verlaten, er lagen boten op de kant die geplunderd waren voor hun onderdelen en langs de pier lag een groot (het grootste) schip dat ook al in geen jaren meer gebruikt was. Aan de andere kant van de pier lagen nog wel boten die in gebruik waren. Helaas konden we geen excursie of toeristen “iets” ontdekken. We hebben daarna een wandeling gemaakt door het dropje richting het strand. Jorieke heeft zich erg goed gehouden ondanks haar angst voor honden. Hier lopen veel honden van het formaat huskie, herder en labrador en kruisingen daartussen. Meestal lopen ze in roedels van 3 tot 8. Maar als je ze negeert dan negeren die honden jou ook. Hier zijn ze er al aan gewend dat er toeristen rondlopen.

Eenmaal op het strand aangekomen is het verder opgeklaard en kunnen we ineens de overkant zien!  Aan de overkant grote heuvels met bossen. Af en toe een goede rookpluim als dat deel in de fik staat. 

Op het strand aangekomen hebben we de schoenen uitgedaan en zijn we een stuk met de voetjes door het water gaan lopen. Dat stukje kust is echt erg mooi. Het is een wit zandstrand met lage “duintjes” er achter. Daar weer achter is het land iets lager hierdoor is er ruimte voor plasjes met gras. Om deze ondiepe plasjes stonden koeien te grazen. Ongeveer 100 meter van van het strand begint het bos wat bestaat uit naaldbomen.

Aan het begin van het strand staan een aantal banja’s (Russische sauna’s). Helaas op dat moment even geen eigenaar dus we zijn later op de dag terug gegaan om de banja te reserveren. Die avond hebben we een reservering gemaakt van 20.00 tot 21.00 voor een banja achterin een vrachtwagen (oude Russische legertruck) die direct aan het water staat geparkeerd. De reservering was voor Joriek en mij, dus niemand anders!

Die avond voor we naar de banja gaan staan we nog even in de souvenirs shop. We horen mensen met de eigenaar praten over excursies en als ze klaar zijn vragen wij of er voor de dag eraan een excursie per boot mogelijk is. Na wat telefoontjes en een paar minuten wachten is het geregeld! Wij gaan de hele dag met een boot mee. Met een goed gevoel gaan we naar de banja, we zijn wel zo slim om een zaklampje en een hoofdlampje mee te nemen aangezien het al schemert. Net na 20.00 uur gaat de zon onder en om 20.30 is het al echt donker.

De banja wordt verhit door een houtkachel (met daarop stenen). My god wat is die banja heet gestookt. Ik heb in aardig wat sauna’s gezeten maar deze verslaat ze allemaal. Het is een hele kleine ruimte (max 5 personen) en die kerel legde nog even een nieuw blok hout op het voor toen wij aankwamen. Omdat het donker wordt geeft hij ons een zaklamp omdat er verder geen verlichting is met de mededeling dat die de banja niet in mag.

Na nog geen 10 minuten trekken Jorieke en ik de hitte echt niet meer! Jorieke gaat er alvast uit en neemt een duik in het Baikal meer. Ik pak nog even de actioncam om mijn duik te filmen. Het is al erg donker maar ik hoop dat het toch te zien is hoe het is om uit de banja te stappen en een plons te nemen in het meer.

Gelukkig hebben we onze fles met thee mee. Na wat gedronken te hebben en te zijn afgekoeld doen we nog een rondje.

Omdat wij de laatste zijn en het vorige gezelschap iets langer in de banja heeft gezeten, houden we het uiteindelijk na 4 rondes te heet gestookte banja om 21.30 voor gezien.

Als we terug zijn op de kamer begint er iets door te dringen. Het is 1 september... de tijdelijke bewoners van ons huis hebben vandaag de sleutel gekregen! Bij Jorieke is de gedachte en het besef al ingezonken dat we dus voorlopig niet thuiskomen en even geen verplichtingen meer hebben. Bij mij begint het besef te komen dat we dus ook gewoon even niet meer naar huis kunnen, zelfs als we dat wel zouden willen.

Dag 17

Deze dag is wat frisser en winderiger dan de dagen ervoor met ongeveer 20 graden. Onderweg naar de souvenirshop voor de excursie loop ik nog even langs de receptie om de bus terug naar Irkutsk te bespreken. Terwijl ik de boeking afrond en de aanbetaling doe staat Jorieke alweer naast me. Het weer is te slecht, ze varen nu niet uit. Een paar seconde later staat ook de eigenaar van de souvenirshop erbij. Er is nog wel en mogelijkheid dat ze uitvaren als de wind gaat liggen. Hij had al aan Jorieke gevraagd wat we wilde doen. Een andere excursie, wachten of het geld terug. Wachten (en hopen) natuurlijk!

We hebben daar onze nummers uitgewisseld. Als hij zou bellen zouden wij niet opnemen en direct naar de shop komen. Hij zou contact houden met de boot.

Omdat we nog niet naar het kiezelstrand achter de homestead waren geweest lopen we die kant op. We moeten wel in de buurt blijven. Nadat we daar even hebben rondgelopen onder escorte van 3 honden (ik heb eten in mijn rugtas zitten) zijn we terug naar onze kamer gegaan en hebben we een filmpje gekeken.

Aan het einde van de dag hebben we nog steeds niets vernomen dus gaan we naar de souvenirshop. Deze zit tot onze verbazing dicht! Kan natuurlijk voorkomen omdat het rond etenstijd is. Als we een uur later weer terugkomen zit die nog steeds dicht. En we hadden al voor de excursie betaald! Dus ik stuur hem een sms omdat we die ochtend gelukkig nummers hebben uitgewisseld. Een half uur later word ik door hem gebeld en gaan we naar zijn shop. Gelukkig heeft hij het geld klaarliggen en krijgen we dat direct van het terug met zijn excuses dat het niet door kon gaan. 

We hebben deze laatste dag ook gebruik gemaakt van een cadeautje dat we voor vertrek hebben gekregen. Het Russisch gezegde: Beter 1 keer gezien dan 10 keer gehoord. 

Code 1001

Reacties  

#2 lieke keijzer 13-09-2015 08:47
leuk om het verslag te lezen en de foto's te bekijken. Ik blijf jullie volgen.

gr. lieke
Citeer
#1 henk 08-09-2015 21:25
Wat ontzettend mooi geschreven het voelt alsof je erbij ben geweldig. Wat zullen jullie genieten van al de te ontdekken schoonheden van de te bereizen landen. Ben benieuwd naar het volgende. Sorry dat wij de code wat later in de gaten hadden.
groetjes pa
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen