Japan dag 12 – Kyoto – 26 september

 

In Kyoto heb je een “romantic train” dus die hebben we opgezocht. Deze bestaat uit oude authentieke treinstellen die een klein traject aandoet langs een rivier. Dit is een kleine rivier die tussen de bergen door kronkelt langs de bossen en af en toe een klein dorpje op.

 

Eenmaal aan het einde aangekomen kan je een pad door het bamboe bos volgen. Meestal groeit bamboe in scheuten. Het bamboe in dit bos niet, het bamboe lijkt hier individueel, als bomen, te groeien.

 

Het pad door het bos is smal en druk. Er lopen en fietsen veel toeristen. Daarnaast kan je je er in een trekkarretje doorheen laten gidsen. Hier is het ook weer voor het eerst in een hele tijd dat we Nederlanders hebben gezien en gehoord, uiteraard op de fiets. We lopen er snel langs om het enigszins off the beaten track gevoel niet te verstoren.

 

Naast het bamboebos is een  world heritage site; een tuin. Het is inmiddels halverwege de dag en de zon doet weer goed zijn best. We gaan naar binnen. De tuin is aangelegd in Japanse stijl. Jammer genoeg hebben we vandaag nog meer plaatsten te bezoeken, je zou er namelijk wel een hele dag willen blijven om te genieten.

 

De volgende stop is een tempelcomplex wat we bezoeken met een gouden tempel. De gouden tempel is echt mega. Vergelijkbaar met een forse vrijstaande woning met drie verdiepingen. Alleen dan met Japanse daken en muren die met goud zijn bedekt. Bij deze tempel hoort uiteraard een grote tuin met vijvers met hierin eilandjes, coi karpers en netjes verzorgde aangeharkte  perkjes.

 

 We lopen naar buiten en het is al bijna vier uur. We willen nog een tempel bezoeken dus we moeten doorlopen, half 5 kopen we toegangskaartje; we hebben een half uur om door het complex te stomen. We zijn bij een tempelcomplex met een “rock garden” die door een gerespecteerde zen monnik is ontworpen. Op het terrein staat nog een grote tempel met de stenen tuin. Een binnentuin van (ongeveer) zestien vierkante meter met een stuk of tien rotsen. Wat het zo bijzonder maakt is de plaatsing en groepering van de rotsen en de structuur die is aangebracht in de tuin door de manier van het aanharken van het grind en de tuin. Wat een kracht in eenvoud straalt de tuin uit. Jorieke raakt geïnspireerd door het minimalisme; laten we als we weer thuis zijn ook met minder spullen gaan leven! Alle overbodige rotzooi op zolder hebben we echt niet nodig... Eerst zien dan geloven.

 

Die avond hebben we besloten om romantisch te dineren in de wijk Gion, lekker aan het water. Na een korte rit met de bus naar de wijk Gion lopen we eerst even rustig rond.

 

Nadat we de goede straat hebben gevonden kiezen we een restaurantje uit. Aan aanbod geen gebrek! Als we iets hebben gevonden wat ons beide leuk lijkt gaan we naar binnen. Helaas geen plaats meer op het terras maar nog wel boven, met uitzicht op alle terrasjes en de rivier. Geen probleem en we krijgen een tafel helemaal vooraan bij het raam. De bediening is niet de snelste maar het eten is er wel erg goed! Ondanks dat we geen Geisha zien (waarschijnlijk doordat we wat aan de late kant zijn) krijgen we toch een beetje oude vervlogen tijden gevoel waarin de geisha daadwerkelijk hier heeft rondgelopen. Die sfeer wordt ook aangewakkerd door de mooie winkels welke hier nog met de oude ambachten te maken hebben.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen