Japan dag 11 – Kyoto – 25 september

 

We gaan vandaag naar Fushimi Inari Shrine. Een plek met kilometers aan torii’s (zie foto’s), echt duizenden torii’s. We pakken de metro naar het meest dichtstbijzijnde station. Vanaf daar is het nog even lopen door een leuke wijk. Zoals bij veel toeristische attracties zijn hier veel souvenirs winkels en stalletjes met lekker eten.

 

Eenmaal aangekomen staat onderaan de berg een tempelcomplex. Het pad de berg op is echt bijzonder. Als je over het pad loopt loop je onder alle torii’s door. Er lijkt echt geen einde aan te komen. Onderweg heb je af en toe een opening waar weer meer tempels staan.

 

Overal zie je beeldjes van een vos. In de Japanse mythologie worden er verschillende eigenschappen aan de vos toegedicht, zoals de keper of grain. Hier staat de eigenschap als boodschapper van de vos met name centraal.

 

Omdat het complex tegen een berg aanligt krijgen we een steeds beter uitzicht over Kyoto. Nu kunnen we ook zien hoe groot Kyoto echt is. Als we op een gegeven moment denken dat we bijna op de top zijn zien we een kaartje van het complex. Helaas, we blijken pas bijna op de helft te zijn en het is al bijna half drie... Jorieke en ik besluiten maar niet naar de top te gaan. Bij veel van dit soort sites is er nog wel een andere manier om naar de top te gaan(of weer terug). Maar hier gaat echt alles over een eeuwen oud pad.

 

Als we eenmaal weer beneden zijn loopt het al tegen het einde van de middag, veel winkeltjes zijn ook al dicht. Nadat we een mooie souvenir hebben gescoord (ja een torii) lopen we terug richting metro. Onderweg komen we iets typisch Japans tegen... Volgens mij hebben ze het in ieder geval uitgevonden. Een katten café! En Jorieke wil er naar binnen. Dit is wel echt een bizarre bedoeling. In een kamer, ter grote van een woonkamer. Hebben ze een kattenkamer ingericht. Je zit op de bank of op krukken, kunt wat te drinken bestellen en je betaald met name voor de tijd die je hier doorbrengt. In deze kamer zitten een stuk of twaalf katten. Gelukkig ruikt de kamer niet naar twaalf katten.

 

Alle katten zijn mega lui en over het paard getild. Logisch want ze worden de hele dag door toeristen aangehaald. Een kat lijkt redelijk veel op Gijs. Even oppakken en knuffelen dan maar, we zijn toch voor rabiës ingeënt. Na deze grappige en toch wat bizarre ervaring gaan we dan toch echt terug naar ons hostel.

 

Na het eten willen we naar een Japans badhuis. Er schijnt er eentje bij ons in de buurt te zijn. De manager van het hostel heeft ons ook instructies gegeven hoe we er zouden moeten komen.

 

Gewapend met deze info gaan we op pad. Het zou iets meer dan tien minuten lopen moeten zijn. Als we de instructies die we in het hostel hebben gekregen volgen komen we niet in de juiste straat uit. Bij navraag aan iemand die toevallig over straat loopt moeten we twee straten terug lopen (van de drie die we als instructie mee hebben gekregen). Eenmaal in die straat komen we nog geen steek verder. We zien ook nergens een bord of iets anders dat de aanwezigheid van een badhuis aangeeft. Na nog een keer goed zoeken gooien we de handdoek in de ring. Het is al laat, we gaan in het hostel even douchen en aan het blog werken.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen