Zuid Afrika dag 7 – Kruger Nationaal park 6 januari

Om half zeven worden we wakker. Jorieke staat direct op. Ze wil nog even een aantal baantjes zwemmen en wat sporten. Ik kan er geen zin in krijgen en besluit me nog even om te draaien. Maar na een half uur krijg ik er genoeg van. Als ik heb opgeruimd en de tent heb ingeklapt zie ik Jorieke alweer terug komen. We gaan eerste even ontbijten en douchen voordat we, om klokslag negen uur, van de camping rijden. Het Krugerpark is nog een goede vijftig kilometer rijden.

Onderweg komen we een booking agent tegen. We parkeren voor het kantoor en lopen naar binnen. Gelukkig kunnen we hier alles boeken. De vrouw achter het bureau vertelt, redelijk ongeïnteresseerd, hoe het werkt en wat er te doen is. We stellen een plannetje op en vragen de dame de campings voor ons te boeken. Als ze gaat bellen blijkt de eerste camping al vol te zitten. We maken snel een nieuw plan en de dame gaat weer voor ons aan de slag.

Het nieuwe plan is om naar het zuiden van het Krugerpark te rijden en daar te overnachten op de camping “Berg en Dal”. De tweede dag rijden we richting het noorden en overnachten op de camping “Satara” bijna halverwege het Kruger park. De laatste nacht brengen we door in “Letaba”  bijna in het noorden van het park. Eenmaal alles geregeld zijn Jorieke en ik enthousiast over onze keuzes en dat we dan ook echt een aantal dagen in het Kruger park verblijven. We klimmen in de pick-up en rijden richting de dichtstbijzijnde poort van het park. Na alle formaliteiten te hebben verricht bij de poort mogen we het park in. Als we wegrijden van de poort zien we de wrattenzwijntjes al direct de weg over steken.

Het Kruger park kent twee soorten wegen. De asfaltwegen waar je vijftig kilometer per uur mag rijden en de onverharde wegen. Deze hebben een maximumsnelheid van veertig kilometer per uur. Het duurt al niet lang voor we de eerste snelheidscontrole spotten.

Overal op de wegen zien we Olifantenpoep liggen. Als je om je heen kijkt ligt alles vol met drollen die deze gigantische dieren laten vallen. We kijken elkaar verbaasd aan dat we er nog geen één hebben gezien. Even later zien we een aantal auto’s op een brug stilstaan en in de verte zien we twee donkere silhouetten. Één draait zich iets om en het blijken neushoorns te zijn. Verrast en enthousiast pakken we de camera’s en proberen ze te fotograferen.  Omdat ze ver weg zijn krijgen we ze er niet mooi op, maar ik blijf proberen. Jorieke tikt me op de schouder en zegt “moet je eens rechts van je kijken. Als ik mijn hoofd omdraai zie ik een jonge mannetjesolifant op nog geen vijf meter van de auto staan. Pff wat een verschijning, en dat zo dichtbij. Raar dat we hem niet eerder spotte.

Als we verder rijden kiezen we er al snel voor om het asfalt te verruilen voor de onverharde wegen. Jorieke heeft een route uitgekozen die ons helemaal over onverharde wegen naar het eerste kamp brengt. Onderweg komen we een opgedroogde rivier tegen. In dit landschap zien we fantastisch veel mooie dieren. We zien kuddes antilopen (veel verschillende soorten en maten). Maar de mooiste dieren die we hier zien zijn de giraffen en de kuddes olifanten die door de droge rivierbedding lopen. Als we een Olifant naast de weg tegenkomen en hem recht in de ogen aankijken voel je je wel even heel erg kwetsbaar en klein. Maar de Olifanten lijken zich niet aan je te storen. Op een gegeven moment rijden we tussen een groep olifanten met baby door. De olifanten staan aan beide kanten van de weg in de schaduw te grazen of te dutten. Dit is wel een heel erg bijzonder momentje. De grootste olifanten zijn zo groot als een huis en wij rijden tussen deze reuzen door.

Eenmaal aangekomen in Berg en Dal checken we in bij de receptie en vragen naar de mogelijkheden voor een gamedrive. We boeken de middag gamedrive die om kwart over vier vertrekt en drie uur duurt. We installeren  ons snel op de camping en gaan naar de gamedrive.

Eenmaal bij de gamedrive aangekomen vertelt de gids dat er in de buurt cheeta’s zijn gespot en of iedereen het goed vindt dat we ze gaan zoeken. Onderweg zien we verschillende bijzondere dieren waar we voor stoppen. We krijgen op de heenweg twee grote verassingen te zien. Als eerst witte neushoorns met baby'tje van heel erg dichtbij. Op één of andere  manier doen deze dieren erg primitief aan. Maar wat zijn ze mooi en wat is het bijzonder om ze van zo dichtbij te zien. Als we onze weg vervolgen krijgen we ook de buffels te zien. De gids legt uit dat ze dit dier het meeste vrezen. Vooral een kudde als deze. Dit waren oude mannetjes die geen plek meer hebben in de normale kudde. Deze oude stieren noemen ze ook wel de “grumpy old men”. Het probleem met deze oude stieren is dat ze geen waarschuwing geven, ze vallen je direct aan. Gelukkig hebben ze nog geen incident gehad met het aanvallen van auto’s. Maar als je er rondloopt moet je dus uit de buurt van ze blijven. Verder komen we onderweg nog een nieuwsgierig jonge mannetjes olifant tegen. Deze kwam erg dichtbij de auto en stond er even naast om ons te inspecteren voor hij zijn weg weer vervolgde.

Iets verderop komen we zwarte neushoorns met baby’s tegen. De gids legt ons het verschil tussen de witte en zwarte neushoorn uit. De witte neushoorn duwt zijn baby voor zicht uit, net zoals witte mensen doen met de kinderwagen en de zwarte neushoorn heeft de baby achter zich op sleeptouw. Net zoals dat zwarte mensen hun baby op de rug in een doek dragen. De hele wagen lacht hierna natuurlijk.

Onze hoofdattractie spotten we even verderop. Er staan een aantal auto’s aan de zijkant en iedereen kijkt met verrekijkers of met camera’s met grote lenzen dezelfde kant op. Even later zien wij ze ook. Drie cheeta’s liggen in de schaduw van een boom in het gras uit te buiken. De gids vertel ons dat deze drie voor het laatst vier maanden geleden zijn gezien. Hij vertelt nog het een en ander over de cheeta’s terwijl wij foto’s nemen en van de aanwezigheid van deze grote katten genieten.

Onderweg terug daagt het ons dat we al drie van de “big five” gezien hebben. De olifant, neushoorn en de buffel. De grote katten de leeuw en het luipaard moeten we nog zien. Maar daar hebben we nog drie dagen de tijd voor.

Zuid Afrika dag 8 – Kruger Nationaal park 7 januari

Vandaag zijn we weer vroeg op pad. We moeten behoorlijk wat kilometers maken om van Berg en dal naar Satara te rijden en we willen dit over zandwegen doen. Over de zandwegen komen we bijna geen verkeer tegen en we hebben niet voor niets een vierwiel drive gehuurd.

Als we net onderweg zijn steekt er ineens een gevlekte hyena de weg over. Ik stop de auto en we kijken gespannen toe... Zou hij in zijn ééntje zijn? Hyena’s zijn toch groepsdieren? Als er een paar minuten zijn versteken rijden we maar weer verder. Helaas hebben we geen foto kunnen maken van de Hyena, hij was ons te snel af.

Onderweg zien we weer veel soorten antilopen in kuddes voorbij trekken. De kleintjes zoals impala’s maar ook de grote zoals de waterbok en de koedoe. We staan verstelt van de hoeveelheid giraffen en dat er nog veel meer olifanten rondlopen. Soms een hele grote mannetjes olifant helemaal alleen of een grote groep vrouwtjes met de kleintjes. Overal waar je kijkt zie je de drollen van deze grote dieren liggen. Het landschap is echt onvoorstelbaar mooi. De meeste begroeiing is laag en kort bij de grond terwijl de grond geel en rood van kleur is en droog aandoet. Her en der staan ook grotere bomen. Meestal, als je goed kijkt, zie je dat de dieren daar in de schaduw liggen. Het enigste dier dat hier niet echt behoefte aan heeft is de zebra. Het zebrapaard heeft met haar zwart witte strepen een natuurlijke airco waardoor ze ook tijdens het heetste van de dag gewoon kunnen blijven grazen.

We rijden op ons dooie akkertje door dit landschap heen en moeten op een gegeven moment een opgedroogde rivier oversteken. Eenmaal aan de andere kant zie ik aan de rechter kant van de auto in de schaduw van een boom een dier liggen. We stoppen en pakken de camera’s. Als we goed kijken zien we dat het een jacht luipaard is. Het verschil tussen het luipaard en de cheeta is dat het luipaard groter is, een dikkere staart heeft, de vlekken van de cheeta zijn dicht en bij het luipaard niet. Een cheeta heeft twee zwarte strepen over zijn snoet. Als we foto’s beginnen te nemen kijkt hij ons aan en als ik iets laat vallen zit hij rechtop en kijkt alert onze kant op. Als Jorieke d’r raam dichtdraait schiet hij er vandoor en verdwijnt hij in de bosjes.

Wat een geweldig moment, we zijn beide euforisch. Van zo dichtbij zelf zo’n dier spotten en een paar mooie foto’s scoren! We tellen af, we hebben nu vier van de “big five” gezien.

De diversiteit van het leven hier is echt heel erg groot en we zijn verbijsterd over de hoeveelheid dieren die we zien.

Net voor we de camping op rijden zien we nog een groep bavianen bij de weg zitten. We maken een paar mooie foto’s terwijl we goed opletten dat deze dieren niet te dichtbij komen. De deuren zitten uiteraard op slot en de ramen op een kier. Want als zo’n baviaan je camera te pakken krijgt in een onbewaakt moment, ben je de camera echt kwijt.

Als we eenmaal binnen de omheining van het kamp zijn en inchecken, informeren we weer naar gamedrives. We boeken in dit kamp een ochtend gamedrive en direct voor het volgende kamp een avond gamedrive en een vroege bushwalk voor de dag daarna.

De dag was erg warm en s’avond begint het te waaien. Ik heb extra lijn meegenomen dus binden we alles rondom de tent wat wappert nog eens extra vast. We hebben ook een wasje kunnen draaien en met de wind erbij droogt de was snel. Helaas begint het snel harder te waaien waardoor we was toch  van de lijn moeten halen, want wasknijpers hebben we niet.

Die avond wordt ik wakker van het geluid van een chagrijnige olifant. Omdat ik weet dat wij in een tentje slapen met alleen een laf hek tussen ons en alle wilde dieren daarbuiten voel ik me wel even heel erg kwetsbaar. Nadat de wind iets is gaan liggen en ik verder niets meer van de olifant hoor kan ik uiteindelijk weer in slaap komen.

Zuid Afrika dag 9 – Kruger Nationaal park 8 januari

Het is pas vier uur als onze wekker gaat. Maar goed als je iets bijzonders wilt zien moet je er iets voor over hebben. Net voor half vijf staan we bij de receptie voor de gamedrive. Iedereen is gelukkig ruim op tijd waardoor de gamedrive eerder kan vertrekken. Lekker als iedereen zo punctueel is.

Onze gids is een enthousiaste blanke Britse dame die ons veel verteld over alles wat we tegen komen. Ze stopt regelmatig en we zien veel mooie dieren van dichtbij. Als we neushorens tegenkomen krijgen we de gruwelijke cijfers te horen. In het Kruger alleen al verliezen ze al meerdere neushorens per dag door stropers. Normaal leven neushorens is groepjes tot drie dieren, maar de neushorens weten dat er iets niet goed is en gaan nu in grote kuddes leven, safety in numbers. In het Kruger hebben ze al kuddes gedocumenteerd tot dertien dieren. Iets wat desastreus is als een stroper zo’n groep dieren tegenkomt. Maarja, de hoorn van een neushoorn is op de zwarte markt al snel tweehonderdvijftig duizend dollar waard. In een regio met veel armoede trekt dat helaas veel gelukzoekers.

Op een gegeven moment komen we ook een groepje hyena’s tegen. We stoppen even om ze te bekijken. Hetgeen het meeste opvalt bij deze dieren is hun lucht. Wat stinken deze dieren verschrikkelijk. We konden zien dat ze hun buik rond hadden gegeten, vandaar dat ze daarom misschien ook wel zo rustig op hun plek bleven zitten en liggen.

Een stuk verderop zien we een aantal auto’s stilstaan. Als we dichterbij komen zien we een vrouwtjes leeuw rustig langs de weg liggen. Iets wat niet vaak gebeurd omdat ze normaal niet ver weg gaat van het nest. We hebben even rustig de tijd om foto’s te nemen voordat we de rest van de groep gaan zoeken. Iets wat ons helaas niet lukt. Maar dat was wel nummer vijf voor onze big five. Dus na drie dagen hebben we onze big five compleet. Jeej!

Onderweg terug zien we ook nog een zeldzame verschijning in een opgedroogde rivier. Een Honingdas (honey badger) normaal een nachtdier maar wij zien hem nu in het licht van de ochtend. Dit dier laat zich normaal niet makkelijk zien. Als hij ons spot is hij er ook als een speer vandoor.   

Net voor het einde van de gamedrive ziet iemand iets in de schaduw van een boom liggen. Iedereen kijkt met de verrekijker en de camera’s naar het dier. In eerste instantie denken we dat het een jachtluipaard is, maar als we beter kijken zien we dat het een cheeta is. Cheeta’s schijnen zeldzamer te zijn dan jachtluipaarden maar onze teller staat nu op vier cheeta’s tegen één jachtluipaard. De verwarring was wel enigszins te verklaren want dit was echt een groot dier voor een cheeta. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, we blijven ons verbazen over de hoeveel dieren die we zien. Dit is echt een feestje.

Als de ochtenddrive voorbij is gaan we nog even ontbijten en weer verder. Vandaag rijden we naar het kamp Letaba. Een kamp dat bijna in het noorden van het Kruger ligt. Zoals we al eerder hebben gedaan gaat ook vandaag de weg weer veelal over het onverharde pad.  

Naarmate we verder naar het noorden reizen zien we steeds minder dieren. Dit wisten we ook al wel. In het zuiden van het park is de concentratie wilde dieren hoger dan in het noorden.

Als we tussen de middag stoppen voor de lunch bij het kamp “Olifant” worden we getrakteerd  op een schitterend uitzicht over een vallei. Door de vallei zien we een zo goed als opgedroogde rivier liggen. Alleen een stroompje is nog zichtbaar waar dieren komen om te drinken. Dit is overigens het mooiste kamp in het Kruger. Dus als je van plan bent een keer naar het Kruger te gaan en je op tijd bent met boeken moet je hier een nacht blijven. Aan het einde van de dag, rond een uur of vier. Schijnt er een kudde olifanten van veertig a vijfenveertig olifanten naar deze plek te komen om te drinken.

Helaas zijn Jorieke en ik hier alleen maar om te lunchen. Maar dat maakt deze plek niet minder spectaculair. Na een heerlijke lunch en vele foto’s genomen te hebben gaan we weer door.

Onderweg zien we weer een file aan auto’s staan. Eén van de passerende auto’s verteld ons dat er een groep leeuwen aan de andere kant van de rivier in de schaduw van een boom ligt. Als we aan de beurt zijn om te kijken zien we ze inderdaad in de verte liggen. We zien in ieder geval één mannetje en minstens twee vrouwtjes. Omdat het zo ver weg is en ze in de schaduw liggen zien we alleen hun silhouet.

We moeten een kleine dam oversteken om aan de andere kant van een rivier te komen. Maar de dam is smal en er blijft een auto op staan. Na even wachten hebben we er genoeg van en laten we blijken dat het tijd is om door te rijden. Als de auto eindelijk van de dam is rijden we langzaam over het smalle pad naar de andere kant. Halverwege stoppen we ook even om te kijken waarom de andere auto er zo lang over deed. Op nog geen vijf meten afstand zien we in het water het hoofd boven water komen van een Nijlpaard. Het dier kijkt ons suf en slaperig aan en blijft rustig liggen. Ook wij nemen even onze tijd om foto’s te nemen.

Als we in Letaba aankomen zetten we snel onze tent op en gaan we eten. Als de zon weg is lopen we naar de receptie voor de gamedrive. Helaas waait het behoorlijk hard en de gids voor die avond maakt het duidelijk dat we vanavond waarschijnlijk niet veel dieren gaan zien.

In het donker en gewapend met schijnwerpers zoeken we de zijkanten van de weg af. Opzoek naar de glinsteringen van het licht dat wordt weerkaatst in de ogen van de dieren in het donker. We hebben ons allemaal voorbereid dat het vanavond een rustige avond gaat worden. De gids rijd eerst naar een plek toe waar hij van weet dat er nijlpaarden grazen. We zien links en rechts wat donkeren gedaantes staan en als we de lampen er op schijnen is het inderdaad duidelijk dat het nijlpaarden zijn.

Als we wat doorrijden roept er iemand dat hij iets in de boom ziet. Bij nader onderzoek schijnt het een cifet kat te zijn. Een dier dat eigenlijk geen katachtige is maar een fretje. Een dier dat heel erg zeldzaam is en zicht eigenlijk niet laat zien. Deze cifet lijkt zich niet aan ons te storen en doet rustig zijn dingetje in een kleine, jonge boom.

Iets verderop worden we weer getraceerd op een kleine zeldzame bewoner. De àfrikaanse wilde kat, ietsjes groter dan onze huiskat. Als hij ons ziet maakt hij dat hij wegkomt. We hadden gehoopt op de grote katten maar deze zeldzame dieren spotten op een avond waarbij het weer niet mee wil werken is eigenlijk stiekem leuker.

Maar de avond is nog niet voorbij. Op een gegeven moment zie ik de reflectie van twee ogen een paar meter rechts van de safari truck. Het blijken de ogen te zijn van een cerval kat. We stoorde hem in zijn jacht want een seconde later schiet er een wild zwijn uit zijn hol onder de weg vandaan. Als vervolgens ook de tweede ontsnapt kijkt de kat ons vuil aan en kiest ook hij het hazepad.

Onderweg terug stopt de gids bij hyena’s. Blijkbaar hebben ze een vaste verblijfsplaats. We stoppen op enkele meters afstand van de roedel. We tellen zes volwassenen plus nog een die we net zagen rennen en vier pups. Een aantal kijken ons verbaast aan maar verroeren zicht niet en lijken zicht niet aan onze aanwezigheid te storen. Weer valt het ons op hoe verschrikkelijk deze dieren stinken. Na een aantal foto’s genomen te hebben is het tijd om terug te gaan.

Ongelofelijk, we hadden ons voorbereid op een laffe gamedrive en worden rond tien uur s’nachts afgezet in het kamp nadat we een aantal hele zeldzame dieren hebben gezien. Onderweg terug lijkt alles op het kamp anders. We lopen straal voorbij onze tent. Na tien minuten zoeken en drie keer te zijn omgedraaid besluiten we weer naar het begin te lopen. Gelukkig komen we onderweg onze auto en tent weer tegen. Wat voelen we ons stom. De wekker heb ik inmiddels gezet. Morgenochtend staan we weer erg vroeg op.

Zuid Afrika dag 10 – Kruger Nationaal park 9 januari

Wie heeft dit verzonnen, gister voor het eerste licht op, daarna een gamedrive in de avond en dan weer voor het eerste ochtendlicht bij de receptie aantreden voor de morning bushwalk. Maar Jorieke en ik hebben er zin in. We staan niet helemaal fris en fruitig bij de receptie maar we zijn wel op tijd. Gelukkig is de harde wind gaan liggen is is het nu licht bewolkt met een aangenaam briesje.

Even later komt de gids er aan gelopen. We zien dat het dezelfde kerel is die ons gisteravond ook heeft rondgereden. Hij vraagt ons even plaats te nemen omdat we nog wachten op de bushguide.

Even later komt er een vrouw aangereden en samen met de man van gisteravond gaan ze ons deze ochtend rondleiden. Gewapend met twee geweren, extra patronen en een rugzakje met wat eten en drinken worden wij achterin de landrover neergezet. Alleen Jorieke en ik hebben de morningwalk geboekt. Wat een luxe!

Na een goed kwartier rijden stopt de dame de auto in een opgedroogde rivier. We krijgen als eerste wat regels van de man. We mogen geen lawaai maken. Als we iets zien mogen we dat niet hardop zeggen maar moet we een van de gidsen op de schouder tikken of even met onze vingers knippen. We moeten in één lijn blijven lopen achter de gidsen aan. De gidsen zijn verantwoordelijk voor onze veiligheid, vandaar dat ze ook geweren mee hebben. Maar ze kunnen alleen onze veiligheid garanderen als wij geen gekke, onverwachte dingen doen en hun instructies opvolgen.

Na zijn strenge toespraak gaan we lopen met de dame, de bushguide voorop. We lopen als eerste een klein stukje omhoog de rivierbedding uit en stoppen bovenop een rots waar we mooi uitzicht hebben. De man knipt met zijn vingers en wijst naar een olifant die stil op zijn plek blijft staan. Op ongeveer vijftig meter afstand zien we alleen de bovenkant van de olifant boven de bomen uitkomen. De olifant heeft ons nog niet door en dat willen we zo houden. Een aantal minuten verstrijken en als ik wil vragen waar we op wachten geeft de bushguide al het antwoord. De olifant staat op het pad wat ze vandaag voor ons had gepland en eromheen lopen wordt tricky. Uiteindelijk moeten we er toch om heen en als de wind gunstig staat gaan we weer op pad. Olifanten hebben slecht zicht maar kunnen heel goed ruiken. Dus als de wind de goede kant op staat gaan we met een ruime boog om dit grote beest heen.

Onderweg krijgen we uitleg over het landschap, de planten en waar de locals en de dieren de planten voor gebruiken. We volgen de sporen van de dieren en krijgen de rustplaatsen van impala’s en andere antilopen te zien. Omdat het nu echt ochtend is en de zon allang op is zijn de dieren zelf vaak niet meer te bekennen. Soms zien we nog een glimp van een kudde zebra’s maar zodra ze ons zien zijn ze weg.

Op een open vlakte houden we even rust. De rugtas gaat open en het “ontbijt” komt tevoorschijn. Een paar pakjes appelsap, nootjes, crackertjes en wat andere snacks worden neergezet. Tijdens het eten praten we nog wat. Als we klaar zijn met het ontbijt vraagt de man waar de auto is. Jorieke en ik wijzen beide een andere kant op. De man lacht en zegt, dat is mooi, daar komen we wel mee thuis. Uiteraard hadden Jorieke en ik het helemaal niet goed. Nadat we weer gingen lopen waren we met vijf minuten weer bij de auto terwijl wij dachten dat het nog zeker een kwartier lopen is. Vreemd dat je richtingsgevoel je zo in de steek kan laten.

Met een dubbel gevoel rijden we wat later in de ochtend weg van het kamp. We hebben nog een aantal kilometers voor we het Kruger verlaten maar eigenlijk zou het leuk zijn om toch nog even te blijven.

Onderweg naar de uitgang zien we mega termieten heuvels. Sommige meer dan twee meter hoog. Het landschap is weer aan het veranderen en even later staan we buiten de poort van het Kruger. Een geweldige ervaring rijker en een bestemming die we iedereen aan kunnen raden.

Voor de rest van de dag hebben we één doel. De grens met Botswana halen. We hebben gister een grensovergang gekozen waar we over willen steken en we weten dat er een camping in de buurt is. De route die we hebben gekozen is sprookjesachtig mooi. We rijden de bergen in en het wordt kouder en natter. De mist is af en toe zo dicht dat we de ruitenwissers moeten gebruiken. De weg die we hebben gekozen gaat door de Magoebaskloof.  Mooie bergwegen afgewisseld met spectaculair uitzicht. De begroeiing wisselt snel van bananenbomen tot dennenwouden. We passeren plekken met namen als blueberry heights, wegraachbos, hilltop, goedgevonden, schoongelegen, randfontein en veekraal.

Net voor we bij de grens zijn vinden we het mooi geweest. De camping die we op het internet hadden gevonden is open en we worden vriendelijk welkom geheten. We mogen een plekje uitzoeken aangezien we de enigste kampeerders zijn en maken een stevige campingpasta voor ons zelf.

De avond is rampzalig! We worden wakker door de stevige wind en hevige regen. Als het er ook bij gaat onweren en de klappen dichter in de buurt komen kloppen we af. We blijven niet in een tent bovenop een auto slapen. We zijn het hoogste metalen object in de buurt en het enigste wat ons beschermt zijn drie tentstokken en een stukje canvas. Jorieke en ik gaan in de auto slapen. In de twee meter die we af moeten leggen om in de auto te komen worden we zeikes nat. Gelukkig hebben we extra dekentjes op de achterbank liggen.

Reacties  

#1 oma voortman 26-01-2016 11:34
Spannend avonturen boek,wat een belevenis, het is wel bijzonder wat jullie mee maken,knap hoor.
Dit is wel jullie droom die mogen mee maken.
Fijn was het jullie stem te horen en wat een prachtige fotoos
Ga Opa het ook laten zien.
Dikke brasa ,En pas goed op elkaar,liefs Oma
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen