Update +110 dagen onderweg

Ten tijde van dit schrijven zijn we meer dan 110 dagen weg van huis. Begonnen in ons geliefde Rusland met een sidestep via Mongolie, hierna naar het alles overtreffende Japan, een korte break op het strand van Phuket en door naar het religieuze en vriendelijke Myanmar, het Vietnamese landschap doorcrossend waardoor we het land steeds meer gingen waarderen en we afstuitte met een knaller in de Mekong Delta en momenteel schrijf ik dit na gister de bezoeking van de afschuwelijke bezochte genocide plek ‘the Killing fields’ net iets buiten Phnom Penh en ben ik mensmachtig blij dat we momenteel in een boomhut aan het water aan het genieten zijn van de rustige natuurlijke omgeving van Kampot, Cambodja.

Tijd voor reflexief. Tijd en dagen spelen al een lange tijd geen rol meer. Elke dag is weer een dag waarin we ons eigen ritme kunnen bepalen. Ver weg van alles en iedereen, maar door dit blog, watsapp en skype ook weer dichtbij. We genieten van elke dag ook al gaat het wat minder of zijn we ‘ziekjes’. Dat we deze mooie wereld mogen bezoeken is echt een groot geschenk. Zien hoe mensen totaal anders leven en hoe landschappen tijdens het reizen veranderen doen je nog meer dan thuis beseffen dat de wereld fantastisch en tegelijkertijd afschuwelijk is. Wat is belangrijk voor ons? Wat willen we uit deze reis halen, wat willen we meenemen naar huis en hoe willen we dagdromend dingen aanpassen aan het leven dat we in Nederland leefde. Dit zijn vragen die bij ons spelen en bij de ene vraag is er een antwoord en bij de andere totaal niet. Ik zie deze reis als een proces waarin we zullen leren van de dingen die we meemaken. En na meer dan 110 dagen onderweg zeg ik, de afgelopen 110 dagen had ik nooit willen missen en hopelijk komen er nog 110 dagen bij.

Regelmatig krijgen we de vraag hoe het is en hoe de reis is. Moeilijk om hier antwoord op te geven. Het gaat goed en het is een crazy ride geef ik vaak als antwoord, maar lastiger is het om daadwerkelijk meer aan te geven. Laten we eens focussen op hoe gaat het. Ik voel me fysiek goed ben ook wat afgevallen denk ik (heb geen weegschaal om het te testen, maartoch), meestal stressvrij en geestelijk wordt alle avontuur naar binnen gezogen. Ik voel me vrolijk en vrij. Tussen Marco en mij gaat het soepel, nooit (zoals thuis trouwens ook niet) grote ruzie. Alleen wat strubbelingen af en toe over het navigeren onderweg en praktische zaken. We zijn 110 dagen minus een halve dag 24 uur per dag bij elkaar geweest en heb niks te klagen. Het tegenovergestelde zelfs. Ik ben heel erg blij met onze relatie en had deze trip niet zonder hem willen doen. Zoveel bij elkaar zijn is wat mij betreft heerlijk en thuis zal het een heel afkickproces zijn om weer minder bij elkaar te zijn.

Dan de tweede vraag hoe is de reis? Vele antwoorden zijn hierop mogelijk en ik begin lekker makkelijk budgettechnisch. We lopen redelijk op schema, hier en daar een kleine uitschieter met daartegen over wat besparingen maar overall kunnen we met hetzelfde patroon alle geplande landen bezoeken. Dan menstechnisch; we hebben al best wat culturen bezocht ook in andere vakanties en hierop is maar één antwoord. Alle mensen zijn in onze visie gelijk of je nu man, vrouw, kind, ladyboy, religieus of wat dan ook bent. En in primaire beginsel zijn mensen aardige wezens. Van de Russische man die voor ons zijn vriendin belt die min of meer Engels spreekt op het moment dat we in de kou en regen voor een verhuist busstation staan, de glimlach van de Myarmees die vraagt waar je vandaag komt en dan schuchter doorloopt en het Vietnamese tweejarige meisje dat bij je komt staan en samen met je een filmpje op haar moeders telefoon wil bekijken. Simpele voorbeelden van kleine momentjes waarin je verbaasd staat van de goedheid en vrolijkheid van de mens.

Avontuurlijk gesproken plannen we vooruit qua vluchten, bestemmingen en het maken van een globaal reisschema maar laten de rest vrij om dagelijks in te vullen. De luxe van het arriveren op een nieuwe plek en alleen maar een taxi of tram/metro te hoeven nemen naar je hotel is een hele fijne gedachte. De manier van reizen bevalt goed, altijd in een tweepersoonskamer de ene wat basicer dan de andere en soms niet zo hygiënisch maar ach we zijn er maar één nacht en douche doen we wel in het volgende hotel. Toch is dit niet vaak voorgekomen.

De hele reis is een avontuur, de ontdekking en vastlegging van alles op het blog, het merken dat we geen heimwee hebben naar materiële zaken waaraan we thuis zo gewend aan zijn tot het boeken en plannen van de reis en natuur het daadwerkelijke beleven van alle landen en activiteiten die we ondernemen. De ene keer volledig uitgeput van een enorm lang dag, de andere keer heel relax snorkelend tussen de vissen. We hebben dagen die niet met woorden te beschrijven zijn (van positief tot negatief) maar wat zijn we toch blij met de keuze die gemaakt is om deze reis te maken.

Nog wat facts van de reis:

Hoogtepunt: Het bereiken van ons eindpunt Vladivostok, waarmee we onze reis echt hebben ingeluid en het blog hebben waargemaakt.

Dieptepunt: In Hanoi om half 4 ’s nachts door de bus afgezet worden en moeten wachten tot 7 uur ’s morgens voor de eerste tentjes open gaan.

Geleerd van de reis tot nu toe: (Wat we al wisten) dat we een topteam zijn ;), ook qua nonstop samen reizen. En als tweede dat nonstop reizen soms toch echt vermoeiend kan zijn en we onszelf af en toe tot een niks doen dag moeten zetten. Zoals we het vergelijken bij een baan werk je 5 dagen in de week minimaal 8 uur per dag, Hier 'werken' we 7 dagen per week zonder tijdschema.

Grootste verassing: Japan, de diversiteit in dit land hebben we nog nergens anders kunnen ervaren.

Grootste teleurstelling: de actioncam, deze werkt helaas niet zoals belooft op de verpakking, de software is instabiel en we hebben hele mooie shots gemist doordat het beeld bevroor.

Leukste plek: Moeilijk te kiezen, ok we maken een top 6 zonder rangorde: Bailkan meer, Tokio, Bagan, Mekong delta, met baby olifantjes zwemmen en geitjes aaien in Mongolie met op de achtergrond een regenboog en de voorgrond een yurt. Marco wenst hier nog aan toe te voegen de trekking van kalaw naar Inle lake.

Slechtste plek: Ook al wisten we van tevoren dat dit geen goede stad is heeft het dit in het echt ook bewezen Ulan Batar.

Leukste activiteit: Canoeënen in Halong Bay, de baja naast het bailkal meer en voor Marco hieraan toegevoegd de motorrit van Hue naar Hoi An.

Mooiste overnachting: Sterren kijken in de naoorlogse privé coupe in de trein van Bagan naar Yangon, Slapen naast het houtkacheltje in de Yurt, wakker worden op de cruise boot in Halong Bay en bamboe en kokosboombladeren hutje in de Mekong delta.

Beste eten: Met stip op nummer 1 t/m 100 is er voor ons maar een land te bedenken: Japan, ehh heerlijk. Het water loopt in mijn mond.....

Slechtste eten: Mongolie. Drie weken later waren we pas van de waterige diarree af, sorry voor de opmerking.

Nieuwst verworven vaardigheid: Traveller kunnen invullen na het vakje Occupation.

Reacties  

#1 oma Voortman 13-12-2015 17:35
jullie ervaringen over de afgelopen 110 dagen zijn bijzonder en eerlijk.Het leven gaat door vreugde en leed om beurten.
Mijn wens voor jullie is ga zo door het is een levens les voor jullie . Oma wens jullie liefde volle feestdagen , geniet van al het moois van de wereld en de mensen en het voornaamst ,van elkaar,brasa Oma en Opa en Frans
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen