El Chalten, een piepklein dorp in de schaduw van de Fitz Roy berg. De camping die we van te voren hadden uitgezocht was zo gevonden. Nadat we veel te veel hebben betaald vanwegen een verschrikkelijke wisselkoers die wordt gehanteerd vinden we een mooi plekje om onze tent op te zetten. 

Aan het einde van onze dag na een lange wandeling lopen we bij de grootste locale supermarkt naar binnen om boodschappen te doen. Bij bijna ieder gerecht wat we kunnen bedenken zijn de ingredienten gewoonweg niet aanwezig. Na toch een redelijke pastamaaltijd bij elkaar gesprokkeld te hebben willen we afrekenen. Bij binnenkomst in de supermarkt heb ik er goed naar gekeken of ze een pin terminal hebben. Ik zag toen dat een ander stel de boodschappen met hun pinpas afrekenden.

Als wij de pinpas presenteren wordt er met een zuur gezicht naar gekeken en komen de woorden "Solo Visa" uit de chacherijnige kassiere. Prima, die hebben we ook. Jorieke overhandigt onze Visa creditcard en de dame propt de kaart in het terminal. Vervolgens klikt ze als een idioot door het menu van het pinterminal heen en zegt dat die niet werkt. Ze wil cash zien. 

We manen haar om nog een keer de creditcard te proberen. Met frisse tegenzin begint ze weer als een idioot door het menu heen te klikken. Ook als het terminal om een pincode vraagt. We zeggen haar nog dat we de pin in moeten geven. Dit begrijpt ze niet en eist cash. Helaas hebben we onvoldoende Argentijnse Pesos en moeten er spullen terug. 

Het verkrijgen van Argentijns geld is een kriem en een erg dure aangelegenheid. Vreemd dat het wisselen van andere valuta´s tegen verschrikkelijke koerzen gaat en een wisselkantoor moeilijk te vinden is. In Argentinië kennen ze een inflatie van meer dan dertig procent. Deze inflatie houd al enige jaren stand. Vandaar dat Jorieke en ik er niet bij kunnen dat pinnen, betalen en wisselen zo verschikkelijk slecht en duur is. Als je dan ook nog eens geblokkeerd wordt door een winkel-, camping- of bankmedewerker of dat ze je gewoon lachend een poot uitdraaien gaat bij mij het bloed koken. 

Normaal kunnen we deze ervaringen dan van ons afzetten door aan het blog te werken, door foto´s uit te zoeken of een film of serie op de laptop te kijken. Maar die mogelijkheid hebben we niet meer nadat één van onze rugtassen is gestolen op het busstation van Santiago. Dan zit er nog maar één ding op. Je verlies nemen, een magere maaltijd maken op een te dure camping met vieze faciliteiten en vroeg gaan slapen. Lastig als alles gewoon tegen je lijkt te werken. 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen