Vietnam dag 15 – Hue/Hoi An 25 november

We staan vroeg op. We wilden de tas eigenlijk al gisteravond inpakken maar we waren daar weer eens te lui voor. Aan het begin van de reis waren we hier nog wat strikter in maar de laatste tijd staan we liever een half uur eerder op dan dat we de tas al de avond er voor inpakken.

Als we zijn ingepakt lopen we naar beneden om uit te checken. De mensen van de homestay waar we verblijven zijn echt super aardig en komen komen ons al tegemoet lopen om ons te helpen met de zware tassen. Nadat we officieel zijn uitgecheckt wachten we buiten het hotel voor onze pick-up.

Een paar minuten later worden we door een man en zijn dochter opgehaald. Onze tassen bind hij vast achterop de motor. Een honderdvijfentwintig cc chopper van Honda. Ik stap bij de man achterop en Jorieke bij de dochter. Ze rijden ons naar de verzamelplaats om daarna in een gezelschap van Hue naar Hoi An te rijden. Blijkbaar is dit de motor waar Jorieke en ik zo meteen verder mee rijden want de man legt me onderweg uit hoe de motor werkt.

Eenmaal bij de verzamelplaats aangekomen worden onze rugtassen op een andere motor achterop gebonden en krijg ik de laatste instructies over de motor. Niets nieuws voor mij alleen de versnellingsbak werkt anders. Om op te schakelen moet ik “omhoog” blijven schakelen en om terug te schakelen “naar beneden”. Zijn neutraal zit tussen zijn vijf en eerste versnelling. Daarbij komt dat als je van zijn vijf naar boven schakelt de versnellingsbak in zijn neutraal zet, schakel je nog een keer omhoog dan staat die in zijn één! Daar moet ik dus goed op letten. Als ik nu dus ga rijden zoals ik in Nederland gewend ben dan gaat het schakelen dus hartstikke fout!

We hebben verder niet de gelegenheid om de andere medereizigers te ontmoeten want zodra alles is omgepakt en Jorieke en ik in beschermende kleding zijn gehesen gaan we direct rijden. Wat opvalt is dat alleen Jorieke en ik de been en armbeschermers aan moeten. Eén andere man rijd ook zelf maar dan op een motorscooter met automatische versnelling en alle andere toeristen zitten bij de gidsen achterop. Als we wegrijden maken we direct vaart en zet de gids die voorop rijd zelfs een tandje bij als hij ziet dat de andere rijder en Jorieke en ik goed kunnen volgen. Na het centrum en vooral al het verkeer in Hue te hebben getrotseerd duiken we de snelweg op. Het tempo blijft hoog. Nouja hoog. We komen niet boven de zeventig kilometer per uur uit omdat het wegdek in combinatie met deze motoren dat niet toestaat maar we rijden harder dan al het andere verkeer. En eerlijk gezegd is zeventig kilometer per uur hier best hard.

Uiteindelijk na ruim een uur stoppen we ergens om even iets te drinken. Ik vraag de gids waarom we zo doorrijden. Het antwoord is snel en simpel. We moeten een bergpas over en hij vreest dat het na de ochtend aan deze kant van de berg gaat regenen. Voor twee uur wil hij in de bergen zijn. Om dit te halen moeten we nog even flink doorpezen maar daarna kunnen we het rustig aan doen. Tijdens deze stop hebben we even de tijd om de rest van onze medereizigers te leren kennen. De andere kerel die zelf rijd is toevallig ook een Nederlander. Voor de rest hebben we een Australisch meisje in de groep, weer iemand uit Melbourne, die de lengte van Vietnam op de fiets probeert te doen. Alleen deze bergpas zag ze echt niet zitten dus gaat ze achterop de motor bij iemand en laat haar fiets naar Hoi An brengen. Er is ook een kerel uit Schotland, niet te missen met zijn accent.  Daarnaast is er nog een heel bijzonder Frans - Spaans stel. Hij is Frans en studeert in Duitsland. Zij houd denk ik heel erg veel van talen want ze spreken alles door elkaar. Het ene moment spreken ze Duits, dan Spaans, Engels of Frans en soms horen we ook andere talen voorbij komen.

Na de eerste korte eerste stop zegt één van de gidsen dat we nog een stint van ongeveer vijfendertig kilometer voor de boeg hebben voor we even rustig aan kunnen doen bij de eliphant waterfalls. Jorieke en ik moeten weer alle beschermingen aan en om en als we weer zijn aangekleed vervolgen we onze weg over de “snelweg”.

Vietnam was ooit een Franse kolonie dus hier rijden ze rechts op de weg. Daar houd verder het vergelijkbare op. Hun regels en gebruik van de weg is echt anders dan wat we gewend zijn. Als er meerdere rijbanen zijn, is de linkerbaan voor het zware verkeer zoals de vrachtwagens en bussen. De middelste baan is voor het autoverkeer en alle banen daar rechts van zijn voor de vele scootertjes. Wij met deze motoren en de manier waarop we rijden zijn sneller dan alle andere weggebruikers en gebruiken over het algemeen de linker twee banen om niet vast te komen te zitten tussen de scootertjes.

Na een tijdje verlaten we de snelweg en slaan we een kleine zijweg in. Deze zijweg gaat door kleine dorpjes en eindigd in een onverharde bergpas. Het stikt van de kuilen en modderpoelen en ik rij rustig en probleemloos achter de gids aan. Uiteindelijk komen we bij de eliphant waterfalls uit. Hier gaan we even relaxen en zwemmen. De eliphant waterfalls zijn een serie kleine watervallen en stroomversnellingen waarbij één grote rots de vorm heeft van een olifant. Aan de overkant van deze “olifantrots” kan je op de rotsen gaan zitten en je zo in de stroomversnelling laten glijden. Aan het einde van de stoomversnelling is een touw gespannen die je dan vast moet pakken en waaraan je je naar de zijkant kunt voorttrekken. Ik ben als een vis in het water en geniet.

Nadat we hier uitgespeeld zijn en wat hebben gedronken kleed iedereen zich om en gaan we weer terug naar de motoren. Waar Jorieke en ik onze arm en beenbeschermers weer aan doen. We rijden weer terug over het modderige pad naar de weg. Dit keer rijden we niet zo ver voor onze volgende stop. We stoppen voor een heel breed gebouw dat op palen staat in een meer. Om bij het gebouw te komen moet je over een lange pier lopen. Het weer is licht bewolkt en rustig zodat je de reflectie van het gebouw goed kunt zien in het meer. Dit is onze lunchstop, het seafood restaurant!

Aan het begin van de lunch staat er nog niet veel eten op tafel en zeggen de gidsen dat dit het is. De dame uit Australië zegt nog dat ze tijdens het boeken heeft aangegeven dat ze vegetarisch is en één van de gidsen begint te lachen en zegt “ja, dat heb ik nooit begrepen. Dat is toch heel erg saai, geen vlees eten.” En schept extra rijst voor haar op omdat de andere twee gerechten met kip en rund zijn.

Iedereen kan zijn oren en de reactie van de gids niet geloven. Maar al snel komen andere gerechten op tafel waaronder een tofu gerecht. De gids schept voor de Australische dame veel tofu op en zegt, dit is allemaal voor jou. Dit is Tofu, denk ik. Hij begint weer te lachen. Een beetje aarzelend begint ze weer te eten en opgelucht als het echt tofu blijkt te zijn. De hele tafel staat inmiddels vol met gerechten en de bediening blijft maar lopen met nieuwe gerechten. De gidsen scheppen onze borden, even jennend als de tofu grap ervoor, onze borden vol om de schalen leeg te krijgen zodat er nieuwe schalen op tafel kunnen. We hebben echt een fantastische goede lunch gegeten en iedereen zit echt propvol. Ook als je aangeeft dat je al vol zit krijg je er gewoon weer een schep bij. Uiteindelijk kan niemand meer een extra hap naar binnen krijgen. We krijgen nog even de gelegenheid om wat foto’s te nemen en hierna lopen we naar de motoren.

Als Jorieke en ik weer alle bescherming om hebben gaat het echte werk beginnen. We gaan nu de bergen in met de motoren. Aangezien ik niet heel erg veel vertrouwen in deze motor heb gaat het eerste deel van de bergpas wat onwennig. De rede waarom ik niet veel vertrouwen in de motor heb is omdat deze echt een beurt nodig heeft. Ik moet de motor op touren houden omdat die anders afslaat. De remmen zijn al een beetje sponzig. Omdat de Vietnamezen niet kunnen schakelen is de versnellingsbak ook niet echt lekker.

Toen we vanmorgen werden opgehaald zat ik achterop de motor waar ik nu op rij en de gids die toen reed had de motor de hele weg in zijn vier staan. Hij reed ook bij stoplichten weg uit zijn vier. Met mij achterop en twee grote rugzakken, een extra dertig kilogram, op een honderd vijfentwintig cc motortje.

En mijn grootste zorg, er zitten hele dunne harde bandjes onder waarvan ik de staat niet goed heb durven beoordelen. 

Het eerste stuk ging een beetje houterig en voorzichtig. Gelukkig ging alles bergop dus zat er geen al te hoog tempo in. Omdat het hier onlangs nog had geregend waren sommige wegdelen nog nat maar de weg zelf was erg goed en de motor had over het algemeen goede grip. Al klimmend krijg ik er stukje bij beetje vertrouwen in en begin ik de grens van de motor door te krijgen. Halverwege de klim zit ik goed in het ritme. Bij de scherpe bochten in de bergen kunnen de meeste Vietnamezen hun voertuig niet binnen de lijnen houden. Dus het is bij sommige bochten uitkijken of er niet iemand ineens op jou weghelft rijd. Maar de Vietnamese gidsen hebben hier ook last van. Bij scherpe bochten hebben ze af en toe ook de andere weghelft nodig. Omdat de Vietnamese bijna niet schakelen hebben ze die ruimte nodig om op gang te blijven. Omdat ik wel schakel trek ik de motor iedere keer probleemloos door de bocht heen. Dit begint dus een spelletje te worden. Ik rem voor de bocht en schakel terug. De gidsen achter mij halen me dan in. Halverwege de bocht haal ik ze dan weer (aan de goede kant van de weg) in en heb meer snelheid de bocht uit. Dit “spelletje” wordt op een gegeven moment iets te serieus. Jorieke knijpt me in de zij (normaal als we op de motor zitten, dat geeft ze aan dat ze iets wil zeggen) en vraagt of ik alsjeblieft even normaal wil gaan rijden.

Eenmaal boven aangekomen is het weer tijd voor een fotomomentje. Deze bergreeks markeert de grens tussen noord- en zuid Vietnam. Hier staan een aantal bunkers en andere gebouwen vol met kogelgaten. Maar als je op de bunker klimt heb je een fantastisch uitzicht op stranden en zee. Als iedereen klaar is met foto’s nemen worden Jorieke en ik weer geholpen met onze beschermers. Dit keer protesteer ik want het begint erg irritant te worden. Maar omdat wij toeristen zijn en zelf rijden moeten we de beschermers aan voor ons eigen veiligheid. Vooruit dan maar.

De weg naar beneden lijkt korter dan die naar boven. Bovenop de bergpas hadden we al zicht op de eerstvolgende grote stad,  Da Nang. Waar we al eerder per ongeluk met de trein waren geweest. Als we in Da Nang aankomen stoppen we bij een complex met pagoda’s en grotten. We krijgen een uur de tijd om dit complex te bekijken. We worden met een lift een karstberg op gestuurd. Eenmaal boven aangekomen zien we een grote Vietnamese pagoda. In dit complex bezoeken we ook een aantal grotten met boeddhistische altaars maar de laatste grot op het complex is best bijzonder. We dalen af in de grot via een brede, nattige en glibberige trap. In de muren zijn een aantal boeddha’s uitgehouwen en een klein tempeltje.

Als we weer verder gaan heeft mijn vorige protest toch geholpen. Jorieke en ik hoeven eindelijk onze been en armbeschermers niet meer aan. Jeej! Het laatste stukje van Da Nang naar Hoi An is zo gepiept. Alleen het verkeer en Da Nang is weer even oppassen geblazen. In colone rijden we razend snel, ongeveer twee keer zo hard als alle andere weggebruikers, door Da Nang heen. Eenmaal in Hoi An aangekomen verlies ik de gids die voorop rijd uit het oog. Hij rijd bij een stoplicht nog net door groen maar als de kleur veranderd komt het verkeer van rechts al over het kruispunt heen denderen. Ik rij met een aantal andere gidsen mee naar het eindpunt. Net voordat we daar zijn valt één van de andere motoren uit en moet deze voortgeduwd worden.

De eindbestemming is een kledingwinkel van de broer van de gids die voorop rijd. De volledig tour wordt trouwens geregeld door een en dezelfde familie. Opa en Oma met tien kinderen en kleinkinderen waarvan al veel volwassen zijn. Mooi maar voldaan van deze mooie dag worden we achterop de scooter naar onze homestay gebracht. Het was een heel avontuur vandaag met een geweldig lieve en aardige familie voor een relatieve lage prijs. We zijn in onze sas. Weer een ritje voor in de memorybox.

De homestay is simpel maar bovenal schoon! We nemen even de tijd om te douchen en om te kleden voor we het centrum van Hoi An in gaan. Het is vanavond nieuwe maan en twee keer per jaar hebben ze in Hoi An lampion festival tijdens een nieuwe maan. Toevallig dat wij daar vanavond bij kunnen zijn en we willen dit absoluut niet missen!

Het lampion festival houd in dat ze alle elektrische verlichting uit is en de stad wordt verlicht met alleen maar lampionnen en kaarsen. Bij de brug kun je wens “lantaarntjes” kopen om deze in het water weg te laten drijven. Dit allemaal in een heel klein, authentiek stadscentrum maakt het een hele bijzondere ervaring.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen