Vietnam dag 13 – Hue  23 november

We vertrekken vroeg vanuit ons hotel in Dong Hoi. Het hotel heeft de taxi voor ons geregeld en binnen een paar minuten staan we op het perron te wachten op onze trein. Net voordat de trein komt, begint het te regenen. Gelukkig regent het op een reisdag.

Als de trein er eenmaal is komt het met bakken uit de hemel. Het is hier vreemd geregeld want iedereen staat bij spoor één terwijl de trein op spoor twee aankomt. Hier in Vietnam moet je gewoon over het spoor heenlopen om in je trein te klimmen. Aangezien het regent wachten de meeste mensen totdat ze in kunnen stappen. Maar gezien de hoeveelheid toeristen en de grote hoeveelheid bagage die meegesleept wordt besluiten Jorieke en ik maar in de regen bij de trein te gaan staan. Dat was geen domme beslissing. Als we eenmaal onze stoelen hebben gevonden kunnen we maar 3 van de vier rugtassen in de bagagerekken kwijt. Mijn grote backpack zet in naast me neer. Half in het gangpad en half voor mijn stoel.

Toen we de treinkaartjes kochten werd er tegen ons gezegd dat de reis van Dong Hoi naar Hue ongeveer vier uur zou duren. Als we wegrijden bij de tweede stop hebben we al ruim drie uur in de trein gezeten dus vraag ik aan de conducteur wanneer onze stop is... hij pauzeert en zegt sorry, was is dit station. De volgende stop is Da Nang over twee uur.

Je moet je voorstellen dat de stations geen naamsaanduiding op de perrons hebben. Alleen bovenop het gebouw aan de wegkant. Het omroepsysteem in de trein is slecht en uitsluitend in het Vietnamees. Als je hier een trein neemt komt de conducteur normaal vijf tot tien minuten voor je stop je even waarschuwen.

Twee uur later komen we aan in Da Nang. We kopen direct een kaartje terug naar Hue. Helaas zijn er alleen nog maar “hard seats” beschikbaar in deze trein. Veel keus hebben we niet dus we rekenen af en wachten ruim een uur op de trein terug naar Hue.

Goed, hardseat coupé in een trein in Vietnam. Ik zal het mensen niet direct aanraden. Het was een hele ervaring. De trein terug over dit traject duurde geen twee maar ruim drie uur. Jorieke en ik zaten ook niet bij elkaar in de buurt. Jorieke zat naast een meisje dat haar tas naast haar neer had gezet en half op haar plaats zat en half op die van Jorieke. Ze lag, of leunde meer, op haar tas en deze bleef daar de hele weg liggen.

Ik zat midden in een gezin van vier. Vader lag te slapen op het bankje tegenover me, moeder en dochter lagen op de grond, onder het tafeltje en een andere dochter zat in kleermakerszit naast me bij het raam. Ik kreeg nog wel enigzinds contact met deze mensen en mij werd wel wat ruimte gegund. Bij Jorieke aan het bankje was er geen communicatie mogelijk met de mensen.

In deze mega lange rit in een trein die voor geen meter opschoot waren we beide blij om eindelijk in Hue aan te komen. Eenmaal aangekomen hebben we de eerste de beste taxi naar het hotel gepakt en werden we door twee vriendelijke mensen hartelijk ontvangen. Dat hadden we echt even nodig. Voor we gaan eten blijven we heel even in de kamer zitten om bij te trekken van deze beleving.

Vietnam dag 14 – Hue 24 november

Jorieke en ik hebben gister een hele middag verloren van Hue dus we hebben een plan van aanpak gemaakt om deze ene dag in Hue zo efficiënt mogelijk in te delen. Ik heb alle te bezoeken plekken in mijn telefoon gezet en de route uitgestippeld. We lopen s’ochtends direct naar de receptie van het hotel en vragen waar we een motorscooter kunnen huren. Uiteraard hebben ze er één bij het hotel, we denken er verder niet over na en huren hem direct.

Eerste stop, het benzinestation, jammer. De motor staat bijna droog als we hem mee krijgen. Ik heb geen idee hoeveel er in zo’n motorscooter gaat of wat die verbruikt. Daarentegen kost de benzine hier geen drol dus laten we hem maar volgooien voor zeventigduizend dong, dat is nog geen drie Euro.

Eerste stop is de Citadel. Binnen dit complex staat de imperial city en de purple forbidden city. Dit hele complex is door de oorlogen in de vorige eeuw zo goed als vernietigd. Gelukkig is een groot deel gerestaureerd.

Als we de citadel naderen zien we een hele grote Vietnamese vlag boven de eerste checkpoint wapperen. Als we door een poort in de muur heenrijden zien we recht en links hele grote antieke kanonnen staan. We parkeren de motor hier en gaan de imperial city binnen. Eenmaal binnen doet het ons een beetje aan de verboden stad in Beijing denken, maar dan kleiner. In de eerste hal is een hoek ingericht met een videoscherm die een digitale reconstructie van het complex toont. Daar achter staan een aantal maquettes van het complex. Als we binnen in dit gebouw zijn begint het keihard te regenen dus nemen we even rustig plaats voor het videoscherm.

Omdat Vietnam tot het einde van de tweede wereldoorlog nog keizers heeft gehad zijn er ook een aantal video-opnames van de keizers en rituelen die hier ook getoond worden. Als het stopt met regenen lopen we naar buiten door het complex heen. Het voorste deel is gerestaureerd maar met alle gebouwen die er achter staan moet dat nog gebeuren. Sommige gebouwen of delen van het complex missen zelfs nog volledig. Dat maakt dit complex ook erg leuk om rustig doorheen te lopen. Hoe verder je naar achter loopt hoe minder toeristen je tegen komt en op de achterste helft kom je ook geen rondleidingen meer tegen.

Als we alles hebben gezien pakken we de motor naar iets heel anders. We hebben gelezen dat je met een tourgroep op de motor naar Hoi An kunt. En Hoi An is onze volgende bestemming. We hebben het adres van de organisatie en die zitten direct achter de citadel. Eenmaal aangekomen blijkt niemand van de organisatie aanwezig te zijn maar iemand belt ze voor ons op en haalt twee krukjes voor ons. Ik krijg iemand van de organisatie aan de lijn en maak de reservering. Jorieke en ik worden morgen rond half negen bij ons hotel opgehaald door “le family riders”. We gaan samen op één motor en rijden met een groep mee naar Hoi An. Onze bagage wordt in met een busje vooruit gereden naar ons volgende hotel.

We rijden vervolgens even rond door Hue opzoek naar een leuk tentje om even te lunchen en vervolgen na de lunch onze weg naar een Pagode. Je zou denken dat we in Myanmar al genoeg pagoda’s hadden bezocht maar deze is weer speciaal. Eenmaal aangekomen staan we bij een soort van toren van pisa maar dan in chineese stijl. Erg indrukwekkend en er zit nog een klooster achter. Deze scene’s vind ik heel erg mooi om te zien. Aan het begin van het complex staat een in chineese stijl uitgevoerde toren en er achter een klooster. Achter het klooster staat een goed onderhouden tuin met heel veel kleine, oude bonsai boompjes en stenen tuinen.

Als we hebben rondgekeken springen we weer op de scooter om de hele andere kant van Hue op te rijden. Het plan is om nog twee tombes te bezoeken. We gaan als eerste naar de tombe die het verste weg is, die van Thieu Tri. Volgens mijn navigatie is het tien minuten rijden. Maar met deze verkeerschaos en een motor die echt dringend aan onderhoud toe is doen we er al snel dertig minuten over.  

Eenmaal aangekomen zien we dat alleen wij hier rondlopen. Dit complex is niet goed onderhouden of gerestaureerd. Een aantal gebouwen wel en daar gaan we als eerste naar toe. Omdat we het rijk alleen hebben kijken we overal rustig rond.

Zo in de namiddag begint de lucht grijs te worden en besluiten we er maar een einde aan te brijen. Onderweg terug naar het hotel krijgen we een kleine lichte regenbui mee maar gelukkig worden we niet echt nat.

Eenmaal aangekomen in het hotel vragen we of er een goed restaurant in de buurt is. We krijgen een aanbeveling en gaan naar restaurant Hanh. Hier bestellen we beide hun specialiteit en binnen tien minuten hebben we onze hele tafel vol staan met allemaal kleine gerechtjes. Met deze gerechtjes moesten we zelf onze spring rolls maken, onze rijst taco’s kruiden en er zitten nog een aantal locale specialiteiten bij die we nog nooit eerder hadden gezien of geproefd.

Iedereen die we spreken over Vietnam zegt dat je hier heerlijk kan eten. Nou hebben Jorieke en ik hier ook heerlijk kunnen eten maar in onze beleving was het niet heel bijzonder of speciaal. Restaurant Hanh heeft ons onze mening doen herzien. Je moet in Vietnam soms wel goed zoeken want het is veelal hetzelfde maar zoals we deze avond hebben gegeten willen we wel blijven eten in Vietnam.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen