Vietnam dag 10 –Dong Hoi 20 november

In de morgen komen we aan met de trein. We hebben een goede nachtrust gehad. We nemen de taxi naar het hotel en springen onder de douche. Heerlijk schoon nu even rustig ontbijten en hierna voelen we ons weer lekker in ons vel!

Voor het blog hebben we nog een wensenlijstje om deze wat mooier en gebruiksvriendelijker te maken. Af en toe vinden we het lastig dit te combineren met ons reisschema. Maar vandaag trekken we ons een dagje terug in de airco van onze hotelkamer om het een en ander te knutselen aan het blog en de spullen in onze backpacks onder de revieuw te nemen. We zijn van mening dat de hoeveelheid bagage welke we meezeulen te veel is dus laten we nog een kritisch de inhoud doorlopen.

Pas wanneer het donker is lopen we naar buiten voor het avondeten. De nummer één op tripadvisor is 7th Heaven Restaurant.

Het eten is erg goed maar het verhaal achter het restaurant is nog vele malen beter. We raken aan de praat met de eigenaar een gepensioneerde Amerikaanse veteraan genaamd “Doc”. Deze man zet zich in voor de slachtoffers van “agent orange”. De Amerikanen gebruikten nog veel meer chemicaliën maar daar maakt hij geen onderscheid tussen. Zijn verhaal is aangrijpend en hoe hij zich inzet voor de lokale bevolking en de slachtoffers is nog nobeler.

We hebben in Hiroshima het museum van de atoombom en haar gevolgen bezocht. Maar de gevolgen van “agent orange” zijn hier in Vietnam zelfs zichtbaar in de vierde generatie Vietnamezen die nog altijd misvormd en ziek worden geboren.

Dus reis je door Vietnam dan is het plaatsje Dong Hoi zeker een bezoek waard van een dag of twee tot drie. Als je hier dan bent, vergeet dan niet in dit restaurantje iets te eten. Als er een oudere kale Amerikaan rondloopt, vraag hem dan naar tips wat je in de omgeving kunt doen en naar zijn verhaal. Je zult niet teleurgesteld zijn.

Vietnam dag 11 –Dong Hoi 21 november

Haha het is vandaag stranddag. Aangezien ons hotel toch niet helemaal in het centrum ligt zoals booking.com beloofd had lopen we een stukje richting het cafeetje waar we ons ontbijt nuttigen. Ik neem havermout met vers fruit en melk. Lekker.  Het cafeetje heeft in 2014 haar deuren geopend. De Duitse eigenaresse is begaan met het milieu en de goede positieve sfeer die uitgedragen wordt door de inrichting en het personeel wat er werkt.

Gisteravond hebben we een goede tip gehad inzake een beachclub en we besluiten hiernaar toe te lopen. We lopen langs het water en zien kleurige boten, strandhuisjes en een groot verlaten strand. Naar onze mening zou het hoogseizoen zijn, waar is dan iedereen?

Aangekomen bij de beachclub is er een relaxed sfeertje en we vinden een prima plekje om lekker te chillen. De eigenaar verteld ons dat zomerseizoen voor de Vietnamesen al afgelopen is en dat Dong Hoi nog niet echt bekend is voor het buitenlandse toerisme. Wel zo lekker rustig voor ons.

We merken dat we al redelijk gewend zijn aan een warmere temperatuur, want vandaag is het bewolkt en wat frisser. Ik gok rond de 24 graden, maar we nemen niet de moeite onze om te kleden in zwemspullen. Het zonnetje schijnt immers niet. De Vietnameese eigenaar heeft het over de redenen waarom hij deze beachclub is begonnen zeven maanden geleden; niet vanwege het geld maar de opleidingsmogelijkheden voor de lokale bevolking, het gevoel dat hij wil meegeven aan de bezoekers en we zien duidelijke parallellen met het restaurant van gisteravond en het cafe van vanmiddag. Toch grappig zo’n ietswat artistieke aanvoelend stadje waar enkele mensen een betere leefomgeving beogen hebben en dit gezamenlijk uitstralen.

Aan het eind van de dag eten weer weer in het centrum en sluiten we de dag af met zo’n 7 kilometer aan lopen in de benen. Niet slecht voor een bedoeld stranddagje.

Vietnam dag 12 –Dong Hoi 22 november

Vandaag gaan we doen waarom we de stop in Dong Hoi hebben gemaakt. We gaan naar het Nationaal Park Phong Nha. Om acht uur worden we opgehaald van het hotel en met een vol tourbusje rijden we in anderhalf uur naar de Paradise Cave. De mooiste natuurlandschappen zien we door het autoraam aan ons voorbij trekken. Het is een combinatie van jungle en karstlandschap. Overal groen grote groene rotsen en af en toe een smalle vallei waar onderin een stromende watermassa doorheen trekt. Onderweg mogen we een paar keer uitstappen zodat we de omgeving in ons kunnen opnemen en hier en daar een fototje schieten.

Bij de Paradise Cave aangekomen worden vanaf de parkeerplaats een klein stukje met een golfkarretje naar de entree gereden. Het lijkt wel de lost world; alleen de dino’s missen nog. Hierna lopen we een stuk omhoog en komen we bij de ingang van de grot.Via een relatief kleine ingang kom je binnen en wordt het daglicht vervangen voor kunstmatig licht. De grot is pas in 2004 ontdekt door een jager. Waarna de grot een jaar later is onderzocht door Britse grottenexperts. Gek te bedenken dat we pas zo kort voor het bestaan van deze grot afweten; de grootste droge grot in Azië met een lengte van 34 meter.

Binnenin zijn vele staligtieten, staligmieten, zeewiergesteenten, kastelen, kabouterwoningen en elfenbankjes gevormd. Een spannende ondergrondse wereld. Geweldig om te zien.

Net voor de lunch rijden we naar de Dark Cave. Ook een grot welke recentelijk ontdekt en geéxploiteerd wordt. Dit wordt een avontuur. Als eerste krijgen we een lunch die bestaat uit een grote ronde bamboe bak gevuld met kip, varken, ei en allerlei groentes en rijstpapier. We kunnen zelf onze eigen springrolls maken qua lunch!

Na de lunch kleden we ons om in zwemkleding, trekken we een zittuigje aan, een zwemvest en helm met licht. De eerste activiteit is ziplinen richting de grot. Vanaf het platform is het toch best hoog. Eerst zitten en je dan gewoon laten gaan.

 De tweede activiteit is zemmen naar de grot en als derde lopen we de grot in. Het beginstuk van de grot bestaat uit een houten brug met reling en al, dus prima beloopbaar op blote voeten. Zodra het daglicht in de grot minder wordt doen we onze helmlichten aan. De loopbrug gaat over in een zand, steen ondergrond waarbij je goed moet opletten waar je gaat staan. Even wennen is het wel. In de tussentijd is het volledig donker geworden in de grot met uitzondering van alle lampjes op de helmen van de groepsleden.

We lopen het water in en zwemmen zo goed als het gaat door het koude grotwater. Oppassen voor de scherpen stenen! Zodra we uit het water lopen stappen we op een zanderige ondergrond. Het pad wordt steeds modderiger en de doorgang waar we doorheen lopen steeds smaller. Nou heb ik vrijwel nooit last van claustrofobie, maar hier is het toch even de tanden op elkaar zetten en doorbijten, want rechts en links van het looppad zitten de grotwanden nauw op je huid.

Het wordt steeds modderiger en voor me stapt een jongen verkeerd, hij verdwijnt met zijn been tot halverwege zijn bovenbeen in de modder. Oke opletten dus en alleen gaan staan waar het meisje voor mij gaat staan en niet wegzakt. Op het moment dat we ook nog een glibberige modder grotheuvel op moeten klimmen vind ik het eigenlijk niet meer zo leuk. Waarom deden we dit ook al weer? Naar beneden ga ik op mijn billen zitten en glij ik in de modderpoel.

Hier lijkt het echt meer op een modderspa. Iedereen smeert zich in met modder of sommige gaan volledig kopje onder. De modder ziet eruit als Nutella en het is moeilijk om de bruine brei te bewegen. Even een momentje van ontspanning, zitten op een rots in een modderbad omringt door rotsen die een grot vormen. Hoe bizar is dit. Het blijkt dat de heenweg ook de terugweg is en buikschuivend en klauterend gaan we terug. Je hebt ook geen grip met je handen aangezien alles modderige is jezelf maar ook je volledige omgeving.

Teruglopend draai ik me om en zie ik Marco over een steen klimmen. Wat een mijnwerker zeg! Volledig bruin met alleen een gele helm met lampje. Ik ben toch een beetje opgelucht als we weer bij het water in de grote ruimte uitkomen en weer gaan zwemmen.

Een stuk verderop in het water moeten we onze hoofdlampen uitzetten. Met redelijk wat geaarzel gaan de lichten dan een voor een uit. Wat blijkt: we kunnen gewoon het daglicht zien welke de grot binnen valt! Super. We zwemmen hand in hand in het donker terug richting het licht.

 

Nadat we de grot zijn uitgelopen kanoën we terug naar de beginplaats en is de tour afgelopen.Wat een tour. Achteraf super om meegemaakt te hebben, maar of ik het nog een keer zal doen; daar moet ik nog even over nadenken. In iedergeval voorlopig geen grot/triller films kijken, ah de trillingen en kippenvel lopen al over mijn rug.

Reacties  

#1 corry uenk 24-11-2015 09:01
Wat een geweldig verhaal. Bikkels dat jullie doorgezet hebben, maar ik kan me voorstellen dat de beloning - het hand in hand naar het licht zwemmen - alles weer heeft goedgemaakt.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen