Chili dag 22 – Torres del Paine 29 maart (Seron naar Dickson 19 km)

Vandaag lopen we naar campsite Dicksons, twintig kilometer door de vallei. Dicksons moet één van de mooiste plekjes zijn van deze trekking. In Puerto Natales was de dame die de info talk doet bij „The eratic rock“ helemaal lyrisch over deze plek.

 

Over flinke bergen, met bijbehorende klimacties merken we dat onze rugtassen de afgelopen dagen al iets lichter zijn geworden. We zijn vijf dagen geleden met twintig kilo per persoon begonnen en we zijn blij dat we hier al aardig wat kilo´s van hebben „opgegeten“. We lopen al een tijd langs een snelstromende rivier. Eerst dichbij maar na een tijdje beginnen we weer te klimmen over een berg en laten we de rivier beneden ons. We zien in de verte de oorsprong van deze rivier. Lake Dickson komt langzaam in beeld. Als we verder via een bergpad lopen zien we campsite Dicksons ver onder ons. De campsite staat net voor „lake Dickson“ die weer wordt gevoed door een gletsje genaamd... Dickson.

 

Het meer met de gletsjer ziet er indrukwekkend uit. Hier en daar drijven grote stukken ijs en rechtsonderin zien we het water met hoge snelheid de rivier in denderen. Gelijk voelen we de wind om ons heen grijpen en als het even niet waait komen de muggen in grote getalen tevoorschijn. Na een hele stijle afdaling schrijven we ons in bij de ranger en kiezen we ons plekje voor vanavond uit. De eerste plek waar we willen staan is te dicht bij een groot stel overwegend Australische en Amerikaanse jongeren. Vooral de Amerikanen zijn erg luidruchtig en we besluiten toch maar een andere plek te zoeken. Eén wat meer in het open veld in de hoop dat het iets blijft waaien zodat we wat minder last hebben van de muggen.

 

Als we de tent hebben opgezet lopen we naar het refugio om een colaatje te drinken. Maar de hoofdrede is om de muggen te ontwijken. Gelukkig is de cola koud, redelijk goedkoop en er zijn weinig muggen in hetgebouw. Voor we ons eten maken nemen we nog even een warme douche. Volgens de ranger is dit onze laatste kans op een warme douche tot we refugio en campsite Grey tegenkomen. Voor ons pas over drie dagen.

 

Na het eten duiken we de tent in. Van de koude nachten heb ik al geleerd en we zorgen dat we zoveel mogelijk kleren aan de rand van onze matjes leggen en het fleesdaken onder onze matjes. Zo raken onze slaapzakken het koude harde plastic van de tent niet aan en blijven we aanzienlijk warmer. Ik gebruik ook mijn sleepingbag liner en trek mijn joggingbroek, een dik t-shirt , een fleestrui en dike sokken aan. Deze avond is alsnog één van de koudste omdat ere en gletsjer heel dichtbij is. Maar gelukkig lig ik niet te vernikkelen van de kou.

 

Chili dag 23 – Torres del Paine 30 maart (Dickson naar Los Perros - 19 km)

 

Volgens de kaart lopen we vandaag tien en een halve kilometer ofwel vijf lange uren omhoog. Zodra ik opsta voel ik me futloos. Geen energie en zelfs na een kop havermout en drie boterhammer later ben ik nogsteeds niet vooruit te branden. We vertrekken dan ook voor ons doen erg laat uit het kamp. We zeggen dag tegen de gletsjer en vertrekken door het bos richting het kamp Los Perros.

 

Het begin is slopend voor de bovenbenen. De stappen die we regelmatig omhoog moeten zetten kosten erg veel kracht. Er zitten stappen bij waarbij je je volgende voet tot hoven je heupen neer moet zetten. Vervolgend moeten we onszelf met de rugtassen, voor Jorieke ruim vijftien kilo en ik ongeveer achtien kilo, omhoog persen. Dit is een mooie oefening voor bij het bootcampen grappen we regelmatig. Uiteindelijk krijgen we wat schappelijker terrein en gaat het tempo weer omhoog.

De eerste mirador (uitkijkpunt) hebben we eigenlijk zo gevonden en hier nemen we onze eerste snack van de dag. Met het lopen komt vanzelf de energie terug en de rest van de dag verloopt lekker. Eeuwenoude bomen, paddenstoelen, kabbelende riviertjes en bijna aan het eind een gigantische berg met gletsjer en meer ervoor. Tegek voor woorden, wat een verrassing.

 

We staan die avond bij de, wederom betaalde, campsite Los Perros. Eigenlijk schandalig dat ze hier geld voor durven vragen. Er zijn nauwelijks faciliteiten en wat er is is erg vies. Gelukkig is de kookgelegenheid wel goed. Normaal is het een half open schuurtje maar hier is die echt helemaal dicht en er zit een houtskachel in die lekker staat te loeien. Op dat moment had er bij ons een lampje moeten gaan branden waarom hier een verwarmde kookgelegenheid is. Maar daar waren we te moe voor. Nadat we onze tent hebben opgezet nemen we plaats in het houten gebouwtje en raken aan de praat met Ban en Franceen andere reizigers.

 

Die avond regent en sneeuwd het hard. Het is wederom een bijzonder koude nacht. Zelfs met mijn sleepingbag liner en alle warme kleren kan ik het niet warm krijgen. Als mijn gezicht ook maar iets onbedekt is door de slaapzak begint het na een paar minuten gewoon pijn te doen. Dit is weer een redelijk slapeloze en onrustige nacht.

 

Chili dag 24 – Torres del Paine 31 maart (Los Perros naar Paso - 12 km)

 

De regen en sneeuw kletterd op het tentdoek en de wind gierd om de tent. In de morgen staan we weer wat later in het licht op. Rond acht uur. We koken een flinke bak havermout en pakken de tent even snel op als het weer het even toelaat. We hebben beide totaal geen idee wat ons deze dag te wachten staat. Vol goede moed zetten we koers voor onze volgende bestemming. Campsite Paso dat we bereiken via het „John Gardner“ pas. Zodra we vertrekken beginnen we direct met klimmen op een extreem modderig pad en aangezien Jorieke en ik geen waterdichte schoenen hebben proberen we overal langs te klimmen om de schoenen en sokken droog te houden. Onderweg pakken we een tweetal stokken op die ons met de balans helpen om maar niet in een modderpoel te vallen of geblazen te worden.

 

De klim zelf is net technisch of heel erg moeilijk. Wat deze dag moeilijk maakt is het aanhoudende slechte weer en de hele harde, koude wind. Als we een beetje op hoogte zijn veranderd de regen in sneeuw en iets hogerop blijft de sneeuw ook echt liggen. We lopen over een open vlakte over een pad met stromend water onder de grote kiezelstenen door. Normal geen problem maar op een gegeven moment gaat het water steeds hoger staan en is het bovenste laagje bevroren. Hieroverheen ligt er af en toe een laagje sneeuw. Jorieke en ik gebruiken nu onze stokken om bij iedere stap te controleren of we in de rivier stappen of op een staan stappen. Dit is een erg tijdrovende klus en de harde wind heeft mijn handschoenen inmiddels van de laatste warmte beroofd. Ik heb neopreen outdoor handschoenen gekocht en die zijn nu natgeregend en gesneeuwd en de harde wind zorgt ervoor dat de isolerende waarde volledig verleden tijd is.

 

We worden op het ijsveld door een Chileen van ongeveer onze leeftijd ingehaald. Aan het einde van het ijsveld blijft hij op ons wachten en vraagt of het goed is dat hij met ons meeloopt. Bij ons allemaal begint het door te dringen dat dit geen makkelijke hike gaat worden. Met de gedachte safety in numbers lopen we met zin drieen verder over de kale, koude winderige vlakte.

 

Door de aanhoudende wind en sneeuw wordt het ook steeds lastiger om de wegmarkering te vinden. Omdat de wind recht in onze gezichten waait krijg ik iedere keer sneeuw in mijn ogen als ik recht vooruit probeer te kijken. Langzaam maar zeker maken we progressie en als er mensen uit de andere richting ons voorbij komen en we ons laten informeren hoe ver het nog is krijgen we er weer vertrouwen in.

 

Als we dan eindelijk het hoogste punt hebben bereikt is het snel tijd voor een foto en vervolgens lopen we snel door. In de hoop dat we snel hoogte verliezen en de wind minder wordt. Maar helaas, de route vervolgt zich over lange uitgetrekte vlaktes en we lopen rechtstreekt de richting op van een ongelofelijk groot ijsveld. We hebben al veel gletsjers gezien maar het plaatje wat zich voor ons ontvouwd is echt spectaculair en maakt deze trekking met alle ongemakking zich meer dan waard.

Het afdalen gaat langzaam en ongemakkelijk omdat alles is bedekt onder een verse laag sneeuw. Maar als we uiteindelijk weer de boslijn zien krijgen we er weer moed in. Eenmaal in het bos realiseren we ons dat we nog niet hebben gegeten of gedronken. Na een snelle snack en drinkpauze gaan we weer verder. In het bos heeft de sneeuw plaatsgemaakt voor modder. Jorieke en ik hebben inmiddels ijskoude natte voeten en handen. Maar we willen het niet erger maken dan het is. Dus we proberen zoveel mogelijk om de modderpoelen heen te navigeren. Iets wat best moeilijks is aangezien het één grote modderbende is.

 

Bij een derde pitstop om even wat te drinken ruik ik vuur. De onmiskenbare geur van een houtgestookte kachel. Dat betekend dat de rangerstation en het kamp dus erg dichtbij moeten zijn. We stoppen onze drinkflessen snel weer weg en inderdaad nadat we de hoek om lopen zien we op nog geen tien meter verderop het kamp. We hebben het gehaald!

 

Iedereen die de oversteek heeft gewaagd is in dit kamp. Ondanks dat er bijna geen faciliteiten zijn en het kamp een treurige bedoeling is is de sfeer opper best. Iedereen is trots op zichzelf en elkaar. Iedere keer als er iemand binnen komt die dezelfde oversteek heeft gemaakt klinkt er gejuig en worden ze vriendelijk onthaald.

We zetten snel de tent op en gaan koken. We maken die avond een van onze meest uitgebreide maaltijden omdat we erg veel honger hebben. We hebben gelukkig wat „extraatjes“ mee zoals een zakje instant soep en cupjes met tropische vruchtjes. Aan het einde van de avond net voordag we willen gaan slapen komt Franceen nog aanlopen met een Snicker die ze hadden bewaard. Die werd in vieren gesneden en daarmee hebben we „getoost“ op een geslaagde tocht.

 

Chili dag 25 – Torres del Paine 1 april (Paso naar refugio Grey - 10 km)

 

Hoe langer de tracking duurt hoe later we opstaan en weg zijn van de campsite. Zo ook vanochtend, het lijkt eeuwen te duren voor we gegeten, gepoets en opgeruimd hebben. Als alle spullen dan eindelijk in en aan de rugtas zitten is het ruim tien uur geweest. Opzich niet erg want vandaag hebben we geen hele lange hike op het programma staan. Tenminste, als we naar Grey hiken. We zouden ook door kunnen lopen naar Grande Paine. We besluiten de beslissing pas te maken als we bij Grey zijn. De Catamaran gaat morgen om half een. Als we bij Grey overnachten betekend dat we dan uiterlijk om een uur of acht opnderweg moeten zijn. Als dat lukt zijn we zeker weten optijd.

 

De hike vandaag is relatief eenvoudig. Het pad gaat over het algemeen bergaf en het uitzicht is spectaculair. We lopen bijna de hele dag langs de gletsjer op. Over mooie en goed aangelegde en onderhouden bergpassen gaat de tocht voorspoedig. Het meerendeel lopen we door bossen en als we rechts van ons kijken zien we de gletsjer en daarachter bergen. Het pad neemt ons mee naar een opgangbrug. Een aantal dikke staalkabels met houten vlonders zijn over een ravijn gespannen. Jorieke gaat eerst en blijft halverwegen staan als ik ook de oversteek maak zie ik waarom Jorieke even rustig haar tijd heeft genomen. Als ik ook halverwegen de brug ben heb ik schitterend uitzicht over de gletsjer en de bergen.

 

Onderweg stoppen we meerdere malen op uitzichtpunten en andere mooie en leuke plekken om wat te eten, snacken of te drinken. Dit stukje van het park is echt adembenemend mooi en we nemen de tijd om het de natuur hier even in alle rust te bewonderen. Het leuke van dit pad is ook dat we bijna geen mensen tegenkomen. Als we Grey eindelijk hebben berijkt is het net vier uur geweest. We kijken elkaar aan en vragen hardop, wat willen we doen? Doorlopen of hier slapen. Als we doorlopen komen we, waarscheinlijk, net voor het donker aan bij Grande Paine. Als we hier blijven moeten we morgenvroeg vroeg op en met het eerste licht weg zijn.

 

We hebben het er onderweg al over gehad en we lopen het refugio in. Het idee wat we onderweg hadden besproken is dat we in het refugio slapen en eten als er plek is. Dat scheelt ons morgenvroeg veel tijd omdat we dan niet de tent hoeven af te breken en bijna niets in onze tas hoeven te stoppen. Als ze geen plak hebben dan lopen we door naar Grande paine om daar op de camping te overnachten. Dan hebben we de hele ochtend de tijd om alles af te breken en op te bergen.

In het refugio hebben ze nog plek voor ons. We krijgen een stapelbed in een dormroom die we met vier anderen moeten delen. Prima en we kunnen ook nog eten voor twee reserveren die avond. Het is ongelofelijk duur. We betalen ongeveer negentig euro voor de overnachting met diner voor twee. Maar we vinden het nu wel de prijs waard. Het stapelbed is comfortabel en de douches zijn netjes en warm. Na heerlijk van een goede warme douche te hebben genoten gaan we in de woonkamer zitten. Het refugio ziet re erg goed, gezellig en knus uit. We genieten van een drankje tot het avondeten klaar is. We krijgen drie gangen. Een kop soep, aardappelpurree met kip en een custerdpudding met chocolade saus. Als we zijn uitgegeten uin uitgedronken vinden we het welletjes geweest. We gaan lekker naar bed en zetten de wekker om zeven uur.

 

Chili dag 26 – Torres del Paine 2 april (refugio Grey naar Grande Paine - 11 km)

 

De wekker gaat vroeg, maar zo te horen heeft het halve hostel een wekker staan. De lichten zouden om zeven uur aangaan maar helaas laat de verlichting nog even op zich wachten. Gelukkig hebben we de hoofdlampjes bij de hand en tegen de tijd dat de verlichting aan is zijn Jorieke en ik bijna klaar om te gaan. Als een van de eerste zijn we al onderweg. De zon is nog niet helemaal aanwezig en in de ochtendschemering zetten we koers richten de uitgang van het park.

 

De ochtend wordt gedomineerd door de harde wind. Jorieke en ik houden ons regelmatig aan elkaar vast om maar niet van het pas afgeblazen te worden. Als moeilijkheidsgraag krijgen we vandaag ook twee beklimmingen. Geen grote of stijle bergen maar als we de toppen naderen en over de vlaktes heen lopen merken we dat de wind hier vrijspel heeft. De al harde wind wordt tussen de bergtoppen door geperst en is bijna ondraagelijk. Alle warmte die we in de muts of handschoenen hebben wordt direct teniet gedaan door deze snijdende wind. Vanaf refugio Grey hebben we de gletsjer ook achter ons gelaten. Als we hogere uitkijkpunten staan zien we dat de gletsjer eindigt in het meer waar we nu langs lopen. In een aantal hoeken van het meer zien we grote ijsschotsen. De meeste zijn vastgelopen tegen het kiezelstrand waar ze door de harde wind naartoe zijn geblazen.

 

Na elf uur lopen we een vallei in en laten we de harde wind weer achter ons. Het laatste deel is een rustige wandeling daan een vallei. Links en rechts zien we grote hazen die zich proberen te verstoppen in het hoge gras. De vallei komt uit in weer een open vlakte. Ditkeer op bijna dezelfde hoogte als het meer. Hier staat refugio Grande Paine, ons einde van deze prachtige tocht. Als we plaats willen nemen in het refugio om even niet meer in de harde wind te hoeven staan zien we dat het refugio tussen tien en twaalf is gesloten. Ongelofelijk idioot om het refugio met restaurant en cafe te sluiten op prime time. Er staan veel mensen die de half een catamaran terug willen pakken.

 

We lopen naar de achterkant waar de camping met campwinkel is. Hier komen we Ben en Franceen tegen. Die zijn hier gister al aangekomen en hebben de nacht ook niet gecampeerd. Aan hun verhalen te horen was het maar beter dat wij in Grey hebben overnacht. Refugion Grande Paine is bijna twee keer zo duur en de service nog niet eens half zo goed. Het personeel heeft die nacht een feestje gevierd en bijna iedereen in het refugio had een slapeloze nacht beleefd. Franceen heeft nog geprobeerd de lawaaimakers te vinden maar kwam alleen maar gesloten deuren tegen tijdens haar zoektocht.

 

Iets over half een stappen we aan boord van de boot die ons naar de bus brengt. Tijdens de vaart spreken we met de Aussies af die avond een biertje te doen en iets te eten in Puerto Natales. Zodra we bij de bussen zijn is het een chaos van jewelste en is het dringen geblazen om een plekje in de goede bus te bemachtigen.

Eenmaal terug in Puerto Natales lopen we naar het hostel toe waar we de eerste nacht hebben doorgebracht. Helaas zitten ze helemaal volgeboekt. We lopen door naar onze tweede keuze, waar we ook de laatste nacht hebben doorgebracht en waar we een deel van onze bagage hebben achtergelaten. Hier hebben ze meer dan genoeg kamers vrij. We nemen een iets luxere kamer dan de vorige keer. Een met een tweepersoonsbed, tv en een eigen badkamer.

We relaxen heel even voor we douchen omkleden en naar de „Eratic Rock“ gaan. Daar hebben we met Ben en Franceen afgesproken. Als we binnenkomen zien we ook Jenny. Die lijkt hier haar dingetje te hebben gevonden en is druk bezig mensen te helpen. Als de Aussies binnenkomen en we met zijn vieren wat aan het drinken zijn komt Jenny er ook eventjes bij zitten. Zei heeft de Q-track in zes dagen gelopen en ook zei vindt de achterkant van het park het mooiste.

In de kroeg is een band bezig bezig met een soundcheck. Zodra wij onze drankejs op hebben gaan we weg. We zoeken een restaurant waar geen band op anderhalve meter afstand op volle kracht hun reportoir opvoerd. We strijken neer in een klein bbq restaurantje. We maken er een super gezellige avond van en het wordt laat voordat Jorieke en ik eindelijk in bed liggen. Een mooie afsluiter van een geweldig avontuur.

Reacties  

#2 Marco 23-04-2016 15:20
Hoi Timo,
Dat is onder andere iets wat we zeker aan willen gaan pakken als we weer thuis zijn...
Citeer
#1 Timo 17-04-2016 09:32
Mooie verhalen! Als jullie terug zijn een paar foto's er tussen plakken! :lol:
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen