Chili dag 17 – Torres del Paine 24 maart (Administration naar Paine Grande - 16,5km)

Tien over zeven vertrekken we vanuit het hostel in Puerto Natales om met de bus naar het nationaal park Torres del Paine te gaan. Na een busritje, het kopen van een toegangskaartje, bekijken van een vuurfilm en het tekenen voor de regels welke je dient te volgen in het park arriveren we  om half twaalf bij het bezoekerscentrum. Dit is de laatste stop van de bus en inmiddels is er nog maar een handje wandelaars overgebleven van de vele bussen die naar het park zijn vertrokken. Vandaag start voor ons dag één op het staartje van het circuit. De Q-trek ook wel beter bekend.

Na de verplichte registratie beginnen we te lopen in de hard waaiende wind. We wisten dat het hier hard waait, maar zo hard. Het KNMI zou hier zeker code rood voor geven, terwijl het hier de normaalste dag in de week is. Het is even wennen aan de meer dan twintig kilo welke we beide op onze rug dragen. Na vijf stappen beginnen mijn kuiten al te branden. Even doorbijten en de spieren loslopen.

We lopen door grasland met in de verte bergen. We zien paarden, gletsjermeren, condors, hazen en lama´s. Op deze eerste dag toont het park zich aan ons. Een fantastisch gezicht wat veel te beloven geeft voor de komende dagen. Na twee uur lopen zijn we bij de eerste camping. Het is een gratis camping, wat impliceerd dat er niks is behalve een plek om je tent op te zetten. Aangezien we pas net aan het lopen zijn en het twee uur in de middag is kiezen we ervoor door te lopen naar de volgende camping. Het is niks om op deze open camping vlakte de hele middag hier in de harde wind te hangen. Dus verder in de benen voor de volgende drie uur lopen naar Paine Grande.

Het terrein is redelijk vlak met hier en daar lichte stijgingen en dalingen. We lopen in gebieden waar veel bomen enige tijd geleden zijn verbrand. Een of andere idiote toerist heeft in 2012 een bosbrand veroorzaakt waardoor veertig procent van het park is verbrand. Een gigantische hoeveelheid. En zeker in het licht dat hier in Torres del Paine geen natuurlijke bosbranden voorkomen waardoor de omgeving totaal niet bestand is tegen brand. Bossen welke al decemia zo zijn is door een mens weggevaagd. Te bizar voor woorden.  

Er is nagenoeg geen beschuttig tegen de wind en regelmatig moeten we ons scharp zetten om niet omver geblazen te worden. De wind jaagt het water over het water zoals sneeuw over een open sneeuwvlakte gejaagt kan worden. Het is een bijzonder gezicht. Na een relatief makkelijke eerste dag komen we aan bij de grote campeerplaats met refugio Paine Grande. In vergelijking met de trekkings in Argentinie is het luxe. Er is een warme douche, toilet, supermarkt en binnenkook mogelijkheid. We maken ons eten, rijst met bonen. Lekker. Met een gevulde buik en warme spieren van het douchen vallen we zacht in slaap.De teller van vandaag staat op zestien en een halve kilometer gelopen.

 

Chili dag 18 – Torres del Paine 25 maart (Grande Paine naar Italiano - 21 km)

De zonsopkomst in het park is laat. Onze wekker staat om zeven uur, maar als ik om kwart over zeven uit de tent stap is het nog lichtjes donker en hangen er boven het meer de meest fantastische kleuren. Lekker wakker worden zullen we maar zeggen. Het ontbijt voor de komende dagen is havermout, krachtvoer wat we nodig zullen hebben voor de trekking. Vandaag leid onze trekking naar de free campsite Italiano. De campsite zelf is niet extreem ver lopen, maar er zit nog een verassing in de mix.

Als we rond negen uur van de campsite lopen zit het tempo erin. We merken zeker dat de overige trekkings ons een betere conditie hebben gegeven en dat resulteert nu in een snellere looppas. Het landschap veranderd van verbrande stukken bos naar oeroude vergezichten. We lopen langs een waterval, pakken hiervan drinkwater en verbazen ons over de weinige hoeveelheid wind. Heerlijk. Het terrein is gelijk anders dan de loop van gister. Er zijn nu veel meer stijgingen en dalingen verwerkt in het looppad, maar deze leiden tot de mooiste uitzichtpunten. Uitzichten over melkblauwe gletsjermeren waarvan de kleur schitterd in de zon met als contrastpunt groene eilanden in met meer welke omgeven is met uitstulpende bergen. Regelmatig lopen we over houten bruggtjes, loopplanken of balancerend over stenen waardoor een gletsjerstroompje vloeit. En af en toe een klein beetje modder maar het is een hele mooie warme dag.

Via een wiebelbrug waar maar maximaal twee mensen tergelijk op mogen komen we aan op campsite Italiano. De wiebelbrug leid over een wilde gletsjerrivier die het geluid op de campsite overstemd. We zetten onze tent op, lunchen en lopen hierna het middelste stokje van de W-trek omhoog. Het is anderhalf uur klimmen en klauteren tot het uitzichtpunt Francès. Hier aangekomen zien we aan de ene kant het gletsjesmeer en aan de andere kant extreme hoge bergen met verschillende kleuren gesteenten. Een van de bergen is bedekt met een gletsjer. Wat een uitzicht zeg. We blijven een tijdje kijken en zien af en toe kleine en grotere stukken sneeuw vallen. Deze sneeuw vormt een waterval van sneeuw wat met veel lawaai naar beneden valt. Erg indrukwekkend! We hangen nog wat rond en klimmen uiteindelijk weer terug over rotsen, watervallen en glibberige modderige stroompjes. Het trekken is voor vandaag genoeg geweest en we maken weer een lekkere maaltijd. Rond het etentijds lopen roofvogels over de campsite welke eten oppikken welke mensen hebben laten vallen. Wat een wereld!

Marco maakt zich een klein beetje zorgen over mijn looptempo, ik ben erg langzaam wanneer we moeten klimmen, maar we besluiten lekker alles per dag te bekijken en ons nog geen zorgen te maken of het zwaarste deel van de trekking, waarbij we een dag zullen klimmen om een pas over te komen.We eten optijd en gaan slapen, want morgen wordt een lange loopdag.

Chili dag 19 – Torres del Paine 26 maart (Italiano naar campamento Torres - 24 km)

De wekker gaat om zeven uur en in het donker eten we onze havermout. Omdat we nog zoveel eten bij ons hebben en in het ritme van inpakken moeten komen kost het ons twee uur voordat we van de campsite weglopen.Via de bossen komen we bij camp Cuernos. Hier stoppen we om bij de rivier te lunchen. De hike van Cuernos naar Las Torres begint mooi door de bossen en halverwege komen we uit op een kiezelstrand. De uitzichten blijven ons verassen. Hierna is het weer berg op. Heuvel op heuvel en af met als afwisseling een stukje moeras. Onderweg fantastische uitzichten, langsrijdende Gaucho´s en genoeg andere lopers, maar niet overweldigend veel. Dit zal wel met het naseizoen te maken hebben. Na vijf uur lopen vanaf Cuernos en toch al wel hier en daar redelijk wat pijntjes zien we een bord richting Chilenos wijzen. Dit is het kamp waar we langs moeten lopen voordat we richting camping Torres hiken. Aangezien het al tegen half zes aanloopt vragen we ons af of we het überhaubt nog gaan halen voor het donker.

Gelukkig komen we op dat moment nog een ander stel tegen dat ook naar camping Torres gaat. Als een dame die vanaf Chilenos komt lopen ons hoort praten en zegt dat dit kamp maar dertig minuten lopen is, met een cutoff time van dertig minuten gaan we ervoor en lopen we stevig door naar Chilenos. Tien minuten voor zes, lopen we tien minuten voor de cut off time lang Chilenos. We hebben het gehaald! Maar we zijn al redelijk door onze energie voor de dag heen en vanaf nu is het nog ander half uur omhoog klimmen volgens de kaart. We rusten even uit langs de rivier, vullen onze waterfles, eten een snicker en verzamelen moed voor het laatste stuk van de dag.

Het is een schitterende wandeling, maar we zijn te moe om er van te kunnen genieten. Als we net voor het donker rond kwart voor acht aan komen lopen bij Las Torres krijgen we het laatste camping plekje toegewezen. In het donker maken we een stevig mountain pasta en zetten we de wekker voor vijf uur de volgende dag. We willen de zonsopkomst bij de torres zien. Het was een lange dag, maar we hebben het gehaald. Cappo voor ons.

 

Chili dag 20 – Torres del Paine 27 maart (campamento Torres naar refugio Torres - 10 km)

In de vroege ochtend gaat de wekker en staan we nog moe van de vorige dag op. Snel een boterham naar binnen en met hoofdlampjes op gaan we lopen. Zodra we van het campterrein aflopen gaat de weg klimmend en klauterend omhoog. Al na vijftien minuten lopen heb ik het loei heet en vervloek ik me in mijn eigen hoofd welke idioot dit idee nou weer verzonnen heeft. Maarja, opgeven dat doen we niet. Rustig aan ploegen we voort, regelmatig inhalend door mensen met beenspieren.

Langzaam aan komt er schot in de zaak en zodra we de bomenlijn achter ons hebben gelaten en alleen nog maar tussen de rotsen lopen wordt het koud, tijd om de jas weer aan te trekken. Zodra we boven komen is het zaak ons zo snel mogelijk zo warm mogelijk aan te kleden en een goede schuil plek achter een grote steen te vinden. Het lukt vrij snel en nu is het alleen maar wachten tot de zon doorbreekt en de enorme donkere wolken welke rond de torres (drie enorme bergpieken in de vorm van een grote ijslolie) hangen weg zal blazen. Voor de Torres ligt een gletsjesmeer. Heel langzaam aan veranderd de kleur van de torres van zwart naar bruin. Maar voor een echte zonsondergang is het te bewolkt. Helaas. Toch worden we nog een paar minuten verrast door een kleine gelige kleursverandering op de bergen wanneer de zon een maar minuten weet door te breken en als tweede hoogtepunt verscheind er een regenboog over de torres. Al met al is het niet het mooiste wat ik ooit met een trekking heb gezien, maar zeker wel een top tiennetje in de trekkingscategorie.

 

Na anderhalf uur kijken is het genoeg geweest en pakken we ons koude lichaam op om de weg naar beneden af te leggen. Zodra we bij de camping aankomen is het de tent inpakken, tas inpakken, een grote bak havermout eten en op weg naar beneden. Voor de eerste twee uur via dezelfde weg als we gister over omhoog gestrompeld zijn. Vandaag hebben we de energie om te genieten van de omgeving en de geweldige natuur. Rotswanden, bossen, hoge bergtoppen met sneeuw en diepe canyons met wilde gletserrivieren tot modderige boomstronken. Wat een landschap. Een waar de mens geen vat op heeft gekregen en waar moeder natuur regeert, geweldig.

Bij Chileno lopen we naar binnen en eten we een broodje en een drinken we een cola, op de weg verder naar beneden fantaseren we over het heerlijkste, voornamelijk Nederlands eten. Tenminste welk eten we het liefst eten bij familie (natuurlijk voor ons klaargemaakt ;)) als we weer thuis zijn. En Peter je spareribs scoren in onze categorie erg hoog......... dus zet de weber maar klaar ;).

 

Aan de eind van de middag ploffen we neer in het lounche gedeelte van het hotel Torres. Een welverdient biertje en warme chocomelk voordat we in de kou onze tent gaan opzetten. We vinden een prima campeerplek, eigen tafel erbij waarop we mogen koken. Maar helaas zijn er redelijk wat muggen en de douche is die avond, na drie dagen lopen zonder te douchen, helaas gletsjer koud.    

Chili dag 21 – Torres del Paine 28 maart (refugio Torres naar Seron - 16,5 km)

Vandaag wordt het volgens de kaart de ´makkelijke´ dag. Volgens mij zijn deze er niet in het park, maar toch. We verlaten de W-trek en lopen op de achterkant van het circuit. Het begint stief omhoog, maar het valt gelijk op dat we niet meer op de w- trek zitten, want het is heerlijk rustig. Een tijdje voelt het als een wandeling in het bos. Na een goede lunch met onze laatste eieren en pindakaas lopen we later in de middag door het riet en in een vallei. Bijbehorende campsite Serano is eenvoudig, maar we weten weer een goede maaltijd op tafel te zetten en kletsen wat met de Australische Franceen en Ben. Ze zijn voor de tweede keer op wereldreis en ze zijn net gestart. Ha dat geeft voor ons weer droomstof voor een tweede wereldreis. Ach, we zien wel, straks eerst weer lekker naar huis.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen